Πανταχοῦ τῇ Ἐκκλησία μετ’ ἀκριβείας ἐπώμεθα

Πανταχοῦ τῇ Ἐκκλησία μετ’ ἀκριβείας ἐπώμεθα

Ἀξιότιμον  Κύριον Παναγιώτην Σημάτην, Θεολόγον.

 Ἀξιότιμε κ. Σημάτη,

 Μία καλή μου φίλη, εὐσεβής ὀρθόδοξη χριστιανή, εἶχε την καλοσύνη νά μοῦ στείλη τήν ἰστοσελίδα http://amethystosbooks.blogspot.com τῆς 9ης Ἰουλίου 2011 ὅπου διάβασα τό ἐρωτηματικό σας ἄρθρο: «Τό σχίσμα τῶν Παλαιοημερολογιτῶν ἔγινε μέ ἀφορμή τήν ἀφετηρία ἤ ἐξ αἰτίας τῆς ἰδίας της αἵρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;». 

Κατά συνείδησιν αἰσθάνομαι ὑποχρεωμένος νά ἀπαντήσω καί νά καταθέσω τήν μαρτυρία μου. Καίτοι δέν εἶμαι θεολόγος καί δέν μπορῶ νά συναγωνισθῶ τήν ἐντιμότητά σας στίς γνώσεις, πλήν ὅμως, παρ’ ὅλον τόν σεβασμό πού σᾶς ὀφείλω, διακρίνω στήν θεολογία σᾶς τ’ ἀχνάρια τῆς πεπατημένης τοῦ δυτικοῦ καί ἰησουϊτικοῦ σχολαστικισμοῦ καί ὀρθολογισμοῦ.

Διάβασα κι ἐγώ τό βιβλίο τοῦ κ. Δελήμπαση καθώς καί διάφορα ἄλλα βιβλία καί ἀπό τίς δυό πλευρές. Ὁμολογῶ ὅτι πολλές φορές ὅσο περισσότερο διαβάζω τόσο λιγότερο καταλαβαίνω. Ἀλλά δέν πειράζει, διότι ἄν δέν καταλαβαίνω ἐγώ καταλαβαίνει ὅμως ἡ Ἐκκλησία μου.Ἐγώ δέν ξέρω, ἡ Ἐκκλησία μου ὅμως ξέρει.  Ἐγώ μπορεῖ νά πλανηθῶ, ἡ Ἐκκλησία μου ὅμως δέν μπορεῖ οὔτε νά πλανηθῆ οὔτε νά μέ πλανήση. Καύχημά μου καί παρρησία μου δέν εἶναι οὔτε ἡ ὑποτιθέμενη ἀρετή μου, οὔτε οἱ γνώσεις μου οὔτε τά ἔργα μου. Καύχημα καί παρρησία μου εἶναι ἀποκλειστικά ὁ Σωτήρας καί Δεσπότης Χριστός καί ἡ Ἁγία Αὐτοῦ Ἐκκλησία.

Πρίν ὅμως ἀπαντήσω στά ἐπιχειρήματα τῆς ἐντιμότητός σας αὐτά καθ’ ἑαυτά εἶναι ἀνάγκη νά διασαφηνισθοῦν δύο πράγματα τά ὁποῖα εἶναι ἀκόμη συγκεχυμένα στόν νοῦ καί τήν συνείδηση πολλῶν ἀνθρώπων. 

Πρῶτον: ἡ ὀνομασία μας καί δεύτερον τό ὑποτιθέμενο «σχίσμα» μας.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι αἰσθάνομαι μεγάλη δυσφορία ὅταν μέ ἀποκαλοῦν «Παλαιοημερολογίτη» ἤ «Γ.Ο.Χ.» ἤ ὅτι δήποτε ἄλλο.  Εγώ εἶμαι ἁπλά Ὀρθόδοξος Χριστιανός καί τά ἐπί πλέον ἐπίθετα στήν οὐσία δέν μέ ἀφοροῦν.   Βέβαια εἶμαι ὑποχρεωμένος νά τά ὑποστῶ ἀφοῦ ζῶ σέ μία κοινωνία ὅπου ἐπικρατεῖ τό δίκαιό του ἰσχυροτέρου, πλήν ὅμως «οὐ σύ μέ λοιδορεῖς ἀλλ' ὁ τόπος». 

Ὅπως ὁ ἀπόστολος Τιμόθεος εἶχε διδαχθῆ τά «ἱερά γράμματα» ἀπ' τήν γιαγιά του, ἔτσι κι ἐγώ ἀπό τήν δική μου γιαγιά, μαζί μέ ὅλα τ’ ἄλλα κληρονόμησα καί τό ἑορτολόγιο τῆς Ἐκκλησίας γιά νά ἐπιτελῶ τά θρησκευτικά μου καθήκοντα, ὅπως κι’ αὐτή μέ τήν σειρά τῆς τό εἶχε κληρονομήσει ἀπό τήν δική της τήν γιαγιά.  Ἡ μακαρίτισσα ἡ συχωρεμένη ἡ γιαγιά μου, οὔτε «Γόχισα» ἦταν οὔτε «Παλαιοημερολογίτισσα» ἀλλά μία ἁπλή ὀρθόδοξη χριστιανή.

Θυμᾶμαι ὅταν εἶχα μεγαλώσει ἀρκετά καί ἄρχισα νά μελετῶ καί νά καταλαβαίνω, μέ ἔβαλε νά καθίσω δίπλα της καί μοῦ εἶπε :  «Βλέπεις παιδάκι μου; Στόν πλανήτη μᾶς ὑπάρχουν δισεκατομμύρια ἄνθρωποι διαφόρων θρησκευμάτων : Ἑβραῖοι, Μουσουλμάνοι, Ἰνδουϊστές, Βουδδιστές, Μπαχάϊ, Ταοϊστές καί ἄλλοι. Ὅλοι αὐτοί χρησιμοποιοῦν ἕνα κοινό συμβατικό πολιτικό ἡμερολόγιο γιά τίς συναλλαγές μεταξύ τους, καί ἀφήνουν τό θρησκευτικό τους ἡμερολόγιο ἀνέπαφο.  Τό ἴδιο κάνουν καί πολλοί ὁμόδοξοί μας στά Ἱεροσόλυμα, τό Ἅγιον Ὅρος, τήν Ρωσσία, τήν Σερβία καί τήν Βουλγαρία. Εἶναι ποτέ δυνατόν ὅλα αὐτά τά δισεκατομμύρια νά εἶναι τόσο ἀνόητοι καί ὁ Μεταξάκης καί ὁ Παπαδόπουλος, ποῦ προσάρτησαν τό ἑορτολόγιο τῆς Ἐκκλησίας στό ἡμερολόγιο τῆς Πολιτείας, νά εἶναι τάχα πιό ἔξυπνοι»;

 Ἐγώ ἀπό τήν γιαγιά μου τήν συχωρεμένη αὐτά κληρονόμησα.  Και ἀφοῦ δέν ἄλλαξα τίποτε ἀπό αὐτά πού κληρονόμησα, δέν βλέπω τόν λόγο γιατί θά πρέπει ν’ἀλλάξω καί ὄνομα προσθέτοντάς του, περισσά ἐπίθετα.  Ἔτσι τό «Ὀρθόδοξος Χριστιανός» μου ἀρκεῖ. Ἐσεῖς ὅμως κ. Σημάτη, ἀπό τήν δική σας τήν γιάγια τί πράγμα καί ποιό ἑορτολόγιο κληρονομήσατε;

Δέν γίνεται κάθε φορᾶ πού ἐσεῖς εἰσαγάγετε μία καινοτομία νά … «παλιώνουμε» ἐμεῖς!  Δέν εἶναι οὔτε σωστό οὔτε δίκαιο.  Ἐσεῖς π.χ. καινοτομήσατε καί στόν τύπο τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος.  Έτσι τώρα καθίζετε τά παιδιά σᾶς μέσα στήν κολυμβήθρα καί τούς ρίχνετε νερό στό κεφάλι βαπτίζοντας τά «δί ἐπιχύσεως», καθιστώντας ἔτσι τό βάπτισμά σας ἄδεκτο καί ἄκυρο ὅπως περιτράνως ἀπέδειξε καί ὁ πολύς μεταξύ ὑμῶν π. Γεώργιος Μεταλληνός. 

Ἐμεῖς ἐξακολουθοῦμε νά διατηροῦμε τόν τύπον, τήν πράξιν καί παράδοσιν τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας βαπτίζοντες τά τέκνα μας διά τριτῆς καταδύσεως καί ἀναδύσεως.  Μήπως θά ἔπρεπε σύμφωνα μέ τήν ἴδια λογική νά μᾶς ὀνομάζουν ἐπίσης … «Παλαιοβαπτιστές» γι’αὐτό;  Τί νά κάνουμε; Ἐν ἀνάγκη θά τό ὑποστοῦμε κι αὐτό, ἀφοῦ ἐσεῖς κρατᾶτε ὁ μαχαίρι ἀπό τό μανίκι.

Ἡ Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας ὅμως εἶναι μέν Παλαιά, ὡς καί ὁ Κύριος εἶναι «ὁ Παλαιός τῶν ἡμερῶν» δέν παλιώνει ὅμως ποτέ καί δέν γηράσκει καθ’ ὅτι «τό παλαιούμενον καί γηράσκον ἐγγύς ἀφανισμοῦ» (Ἑβρ. ἡ΄13).

 Ἐμεῖς σύμφωνα μέ τόν ἐκ Λειρήνης Ἅγιον Βικέντιον κρατοῦμε «πᾶν ὅ,τι πάντοτε, παντοῦ καί ὑπό πάντων ἐπιστεύθη» χωρίς καινοτομίες καί νεωτερισμούς διότι ὁ νεωτερισμός θεωρεῖται «ὑπαγόρευμα τοῦ διαβόλου» καί ὁ «δεχόμενος νεωτερισμόν κατελέγχει ἐλλειπῆ τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν καί βλασφημεῖ εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ὡς μή ἀρτίως λαλῆσαν» ἐν τή Ἐκκλησία.  Και αὐτό δέν εἶναι δική μας «παλαιοημερολογίτικη» ἄποψη καί διατύπωση, εἶναι ἄποψη καί διατύπωση τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τοῦ 1848 ἡ ὁποία οὐδέποτε ἠμφισβητήθη ὑπό τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδοξίας. 

Καί περί μέν τῆς ὀνομασίας ταῦτα εἰρήσθω(ἄς λεχθοῦν).  Ἄς δοῦμε τώρα καί τό πολυθρύλητο «σχίσμα τῶν Παλαιοημερολογιτῶν», πού μοιραίως μᾶς θυμίζει τήν λαϊκή παροιμία : «φωνάζει ὁ κλέφτης γιά νά φύγει ὁ νοικοκύρης».

Ἐπιτρέψατέ μας κ. Σημάτη, παρά τόν σεβασμό καί τήν ἀγάπην μας, «νά σᾶς κρίνουμε ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν». Ἐσεῖς ὁ ἴδιος παραδέχεσθε στό παραπάνω ἄρθρο σας ὅτι ἡ ἀλλαγή τοῦ ἑορτολογίου ὑπῆρξε «ὁμολογουμένως ἀντικανονική». Και ποιός μᾶς ὑποχρεώνει μέσα στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νά δεχόμεθα ἀντικανονικές πράξεις; 

Μᾶς συστήνετε νά κάναμε «διαμαρτυρία»!  Μά δέν εἴμαστε «Διαμαρτυρόμενοι» κ. Σημάτη μας, Ὀρθόδοξοι εἴμαστε οἱ πτωχοί, καί ὡς Ὀρθόδοξοι προσπαθοῦμε νά μιμηθοῦμε τούς Πατέρες μας.  Ὅταν παραβιάζεται ἡ Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας, ποῦ εἴδατε ἐσεῖς μέσα στούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας νά προβλέπονται «διαμαρτυρίες» καί «ἀντιδράσεις»;

Θά ἐπανέλθουμε σέ αὐτό τό σημεῖο παρακάτω.

Σύμφωνα λοιπόν μέ ἐσᾶς ἐάν κάποιος ἀπορρίψη μία «ὁμολογουμέ-νως ἀντικανονική» πράξη καί διαχωρίσει τίς εὐθύνες τους μέ τούς ὑπαιτίους γίνεται αὐτόχρημα «σχισματικός»! Αὐτά διδάσκει ἡ θεολογική ἐπιστήμη;

Δηλαδή ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης πού ἅπλα ἕναν παράνομον γάμο τοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου ς΄ τόν ἐκήρυξε «αἵρεση ζευξιμοιχείας» καί ἔκοψε κοινωνία μέ τόν Πατριάρχη καί τόν Αὐτοκράτορα, σύμφωνα μέ τά δικά σας κριτήρια πρέπει νά ἦταν κι ἐκεῖνος «σχισματικός»! Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὅμως δέν περιορίσθη σέ «διαμαρτυρίες» καί «ἀντιδράσεις» σύμφωνα μέ τήν δική σας νεώτερη συνταγή ἀλλά προέβη σέ διαχωρισμό τῶν εὐθυνῶν του, καί διακοπῆ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καίτοι αὐτό τοῦ κόστισε πολλούς ραβδισμούς, ἐξορίες καί πολλές κακώσεις, διωγμούς καί ταλαιπωρίες.  Και πολλοί συνεβούλευαν τότε τόν Ἅγιο Θεόδωρο, νά βάλη λίγο νερό στό κρασί του καί νά κάνη τά στραβά μάτια, διότι μέ τόν αὐτοκράτορα πάντα ἐλλόχευε ὁ κίνδυνος τῆς ἐπανόδου τῆς εἰκονομαχίας. Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὅμως δέν σκεπτόταν ὑπολογιστικά, χρησιμοθηρικά καί ὠφελιμιστικά. Δέν κάθισε νά σκεφθῆ ὅπως ἡ ὑμετέρα ἐντιμότης, ποιό εἶναι τό «πρωτεῦον» καί ποιό τό «δευτερεῦον» διότι δέν θεωροῦσε τόν ἑαυτόν τοῦ κριτῆ καί ἐκτιμητή τῶν Ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων. Μπροστά στήν συγκεκριμένη παρανομία, ἔλαβε τήν ἐπιβαλλόμενη ἀπόφαση, ἀφήνοντας τό θέμα τῶν συνεπειῶν καί τοῦ αὔριο στήν κρίση τοῦ Ἁγίου Θεοῦ ὁ ὁποῖος στήν πραγματικότητα «τούς οἴακας(τό τιμόνι) ἔχων ἐν τή τῆς Ἐκκλησίας κυβερνήσει πηδαλιουχεῖ διά τῶν Ἁγίων Πατέρων» σύμφωνα μέ τόν Ἱεροσολύμων Δοσίθεον.

Ἐάν λοιπόν ὁ Ἅγιος Θεόδωρος δί ἕναν παράνομον γάμον ταῦτα ἔπραξε καί ὑπέστη, τί ἔπρεπε νά κάνουμε ἐμεῖς τό 1924 ὅταν εἴδαμε νά ἔρχονται τά πάνω κάτω μέσα στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καί εἴδαμε τό ὑπερῶον τῆς ἀενάου Ἁγίας Πεντηκοστῆς ἔνθα «καινουργεῖται ἡ συμφωνία πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἠμῶν» νά ἐπανέρχεται στό «γλῶσσαι πότε συνεχύθησαν διά τήν τόλμαν τῆς πυργοποιΐας»; Ἔπρεπε ν΄ἀκολουθήσουμε τό παραλήρημα τοῦ Μελέτιου Μεταξακη καί τοῦ Χρυσόστομου Παπαδοπούλου γιά νά μήν μᾶς ποῦν «σχισματικούς»;

Ἀλλά μπροστά σ’αὐτό τό παραλήρημα δέν θυμᾶμαι νά κάναμε ἐμεῖς κάτι τό συγκεκριμένο: Ἁπλά «ἐμείναμε εἰς ἅ ἐμάθαμε καί ἐπιστώθημεν» (Β’ Τίμ. γ΄ 14) καί ὅ,τι ἤμασταν πρίν τήν ἀποφράδα ἡμέρα τῆς καινοτομίας, παραμείναμε καί μετά, μή ἀλλάξαντες «ἰῶτα ἕν ἤ μία κεραίαν» ἐξ ὧν παραλάβαμε. Ἀφοῦ λοιπόν δέν προβήκαμε σέ καμία ἐνέργεια, δέν μετακινηθήκαμε καί δέν ἀλλάξαμε ἀπολύτως τίποτε, πῶς εἶναι δυνατόν τήν μία μέρα νά κοιμηθοῦμε Ὀρθόδοξοι καί τό ἄλλο πρωί νά ξυπνήσουμε «σχισματικοί»; Ἐάν μοιραίως ἐπῆλθε σχίσμα ἀπό τήν δική σας καινοτομία «τί πρός ἠμᾶς»; Ὅποιος ἔχει νοῦν καί στοιχειῶδες συναίσθημα δικαιοσύνης, ἀντιλαμβά-νεται ποῖον βαρύνει ἡ εὐθύνη ἑνός τέτοιου σχίσματος.

Καί οἱ παπικοί ὅταν ἀρνηθήκαμε νά ἀκολουθήσουμε τίς καινοτομίες καί ἀποστασίες τούς ἄρχισαν κι ἐκεῖνοι σάν κι ἐσᾶς νά ἀποκαλοῦν τούς Ὀρθοδόξους «σχισματικούς».  Εμείς αὐτό ποῦ ἀπαντήσαμε στούς παπικούς διά στόματος τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου τοῦ ΣΤ τό 1868, ἐπαναλα-μβάνουμε καί πρός ὑμᾶς σήμερον μέ μίαν ἐλαφράν παραλλαγήν ἤ μᾶλλον προσαρμογήν πού ἐπιβάλλει ἡ περίπτωσις :  «Ἀναδράμωμεν ἐκάτεροι καί ἴδωμεν, ὀπότεροι προσέθεντο ἤ ἀφεῖλον ἤ ἐκαινοτόμησαν. Ἐκκοπτέσθω ἡ καινοτομία, ἐάν ὑπάρχη καί ὅπου ὑπάρχει, καί τότε σύμπαντες ἀνεπαισθήτως εὐρεθησόμεθα εἰς τό αὐτό σημεῖον τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδοξίας»! (Ἄς σπεύσουμε καί ἀπό τίς δύο πλευρές καί ἄς δοῦμε ποιοί ἀπ' τούς δύο πρόσθεσαν ἤ ἀφαίρεσαν ἤ ἐκαινοτόμησαν. Ἄς κοπεῖ ἡ καινοτομία ἐάν ὑπάρχει καί ὅπου ὑπάρχει καί τότε ὁλοι χωρίς δυσκολία  θά βρεθοῦμε εἰς τό ἴδιο σημεῖο τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδοξίας).

  

Καί ἔρχομαι τώρα στό ἄρθρο σας, τό ὁποῖο ἄν κατάλαβα καλά πραγματεύεται τήν σχέση «πρωτεύοντος» καί «δευτερεύοντος» ἀνάμεσα στήν καινοτομία αὐτήν καθ’ ἑαυτήν, καί τήν αἱρετικήν, σύμφωνα καί μέ τήν δικήν σας ὁμολογίαν, ἐγκύκλιο τοῦ 1920. Καί θέλετε, ἄν κατάλαβα καλά, νά δῆτε σέ ποιό ἀπό τά δύο οἱ «Παλαιοημερολογίτες» ἀπέδωσαν τήν βαρύτητα τοῦ «πρωτεύοντος». Εἰλικρινά κ. Σημάτη, δέν ἀντιλαμβάνεσθε ὅτι ἔχετε ἐμπλακεῖ στό λούκι τοῦ δυτικοῦ σχολαστικισμοῦ, ὅπως ἀναφέρω καί στήν ἀρχή τῆς παρούσης μου;

 Οἱ ἄνθρωποι εἴτε «Παλαιοημερολογίτες» εἶναι εἴτε Νεοημερολογίτες, δέν εἶναι ὅλοι τους οὔτε λόγιοι, οὔτε ἱστορικοί οὔτε θεολόγοι. Τήν ὄντως αἱρετική Ἐγκύκλιο τοῦ 1920 ἐκτός ἀπό αὐτούς πού ἀσχολοῦνται ἐπισταμένως μέ αὐτά τά θέματα, ἀκόμη καί σήμερα πόσοι γνωρίζουν τήν ὕπαρξή της καί πόσοι τήν ἔχουν διαβάσει;

Μία καινοτομία ὅμως πού ἀναστατώνει τήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας καί φέρνει τά  πάνω κάτω εἶναι σέ ὅλους ὁρατή. Ἡ προαναφερθεῖσα Πανορθόδοξος Σύνοδος τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τοῦ 1848 ἀναφέρει σύν τοῖς ἄλλοις : «Παρ’ ἠμίν οὔτε Πατριάρχαι, οὔτε Σύνοδοι ἠδυνήθησαν ποτέ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστής τῆς Θρησκείας ἐστίν αὐτό τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι, αὐτός ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τό θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καί ὁμοειδές τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ».

Ὁ δέ Ἱεροσολύμων Δοσίθεος στόν «Τόμο Καταλαγής» τοῦ ἀναφέρει:

 «Πατριάρχης ἤ Μητροπολίτης ἤ Ἐπίσκοπος ἤ κληρικός, ἤ μοναχός, ἤ λαϊκός, ἕκαστος καί ὁμού πάντες, ὁ τολμήσας ἀφελεῖν (νά ἀφαιρέσει) μίαν γοῦν συλλαβήν καί παρασαλεῦσαι, ὑπεύθυνος μέν ταῖς τῶν Ἁγίων Πατέρων ποιναῖς, ἀποσυνάγωγος δέ καί ἀκήρυκτός της τῶν Ὀρθοδόξων Κοινωνίας ὡς σεσηπός μέλος (σάν σάπιο μέλος) ἀποκοπτόμενος τοῦ καθόλου Σώματος τῆς Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς του Χριστοῦ Ἐκκλησίας»! 

Δέν ἦταν λοιπόν δύσκολο, καί δέν ἀπαιτοῦντο ἰδιαίτερες θεολογικές γνώσεις οὔτε ἀπό τόν λαό οὔτε ἀπό τούς κληρικούς, νά συνειδητοποιήσουν ὅτι διά τῆς νεοημερολογιτικῆς καινοτομίας ἔπαυε πλέον τό θρήσκευμα αὐτῶν νά παραμένη «αἰωνίως ἀμετά-βλητον καί ὁμοειδές τῷ (θρησκεύματι)  τῶν Πατέρων αὐτῶν».

Δέν ἀπαιτοῦντο ἰδιαίτερες θεολογικές γνώσεις, ἀπό τήν μία νά ἀκοῦν τόν ἱερέα νά ἐκφωνῆ: «καί δός ἠμίν, ἐν ἐνί στόματι καί μία καρδία, δοξάζει καί ἀνυμνεῖν τό παντιμον καί μεγαλοπρεπές ὄνομά σου» καί ἀπό τήν ἄλλην νά ἀκοῦν τήν ἴδια μέρα τούς μισούς Ὀρθοδόξους νά ψέλνουν : «Ἑτοιμάζου, Βηθλεέμ, ἤνοικται πάσιν ἤ Ἐδέμ» καί ταυτόχρονά τούς ἄλλους μισούς νά ἀντιφωνοῦν : «Ἐν Ἰορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε», γιά νά καταλάβουν ὅτι ἡ νεοημερολογιτική καινοτομία εἶχε σκοπό νά μπαχαλοποιήση τήν Ἐκκλησία. 

Δέν χρειαζόντουσαν τόν μπαμπούλα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πού θεμελίωνε ἡ αἱρετική Ἐγκύκλιος τοῦ 1920 γιά νά καταλάβουν τό τοῦ Μ. Κωνσταντίνου ὅτι ἐν τή Μία Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία : «Δεινόν ἐστι καί ἀπρεπές, κατά τάς αὐτᾶς ἡμέρας, ἑτέρους μέν ταῖς νηστείαις σχολάζειν, ἑτέρους δέ συμπόσια συντελεῖν».

  

Ἁπλούστατα ὅταν ἀργότερα οἱ λόγιοι μεταξύ αὐτῶν ἀνεκάλυψαν σύν τοῖς ἄλλοις καί τήν αἱρετική Ἐγκύκλιο, εὐχαρίστησαν τόν Θεόν ἀναλογιζό-μενοι ἀπό ποιό βάραθρο καί ἀπό ποιόν κρημνόν ἡ Χάρις του, τούς εἶχε προστατεύσει. Καί αὐτό διότι εἰς «ὀλίγα ἤσαν πιστοί» (Μάτθ. κέ΄ 21). Ἄν δέν εἶχαν φανεῖ πιστοί εἰς τά «ὀλίγα», τότε οὔτε ἀπ’ τά «πολλά» θά τούς προστάτευε ὁ Θεός. Και παράδειγμα ὁ ἐαυτός σας, ἀγαπητέ μας κ. Σημάτη! Ἐσεῖς γνωρίζετε τήν αἱρετική Ἐγκύκλιο τοῦ 1920, πού ἀκόμη χιλιάδες ἀπό τούς «Παλαιοημερολογίτες» ἀγνοοῦν. Ἐσεῖς γνωρίζετε ἀπό πρῶτο χέρι ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός εἶναι μεθόδευσις καί προθάλαμος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῆς ἀποστασίας.  Πολλοί ἀπό τούς «Παλαιοημερολογίτες» διανοητικά ἴσως δέν τό ἔχουν καταλάβει ἀκόμη ὅπως τό ἔχει κατανοήσει ἡ δική σας ἀγχίνεια καί πολυμάθεια.

Σέ τί σᾶς ἔχει ὅμως ὠφελήσει αὐτός ὁ πλεονασμός τῆς γνώσης, ἀφοῦ δέν ἔχετε ἀπεγκλωβισθῆ ἀπό τήν ἀποστασία; Ἀφοῦ στά «ὀλίγα» δέν φανήκατε δόκιμος, τά «πολλά» σέ τί σᾶς ὠφέλησαν;  Ἁπλά ἀδολεσχεῖτε -(φλυαρεῖτε) περί «ἐλάσσονος» καί «μείζονος», περί «πρωτευόντων» καί «δευτερευόντων» καί δέν τηρεῖτε οὔτε τά μέν οὔτε τά δέ ἀλλά κατά τόν Ἀδελφόθεον «οὐκ εἰ ποιητής νόμου ἀλλά κριτής» (Ἰακ. δ΄ 11). Και τοῦτο διότι δέν ἐγκύψατε φαίνεται ἀρκετά εἰς τό τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου : «Πανταχοῦ τή Ἐκκλησία μετ’ ἀκριβείας ἐπώμεθα. Παράδοσίς ἐστι, μή πλέον ζήτει»!

 Μή βιάζεσθε λοιπόν νά καταλήξετε σέ συμπεράσματα ὅτι τάχα «ἐστιάσαμε τήν προσοχή μας στίς 13 μέρες» καί παραπλανητικά νά μᾶς παρουσιάσετε ὡς ἡμερολάτρας.  Ἐμεῖς ὅπως λέγει καί ὁ Ἀπόστολος δέν εἴμεθα ἐκ τῶν παρατηρούντων «ἡμέρας καί μήνας καί καιρούς» (Γάλ. δ΄ 10).  Ἁπλά παρατηροῦμε τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας χωρίς νά τήν μετατρέψουμε σέ  ἀντικείμενο δικῶν μᾶς ἐκτιμήσεων. Ἡ παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ κόρη τοῦ ὀφθαλμοῦ μας καί κανείς δέν τήν ἐγγίζει ἐπιπολαίως καί ἀτιμωρητί.

Δέν συγχωρεῖται στήν πολυμάθειά σας νά λέτε ὡς ἐπιχείρημα ὅτι «καμία Οἰκουμενική Σύνοδος δέν δογματοποίησε τό Ἡμερολόγιο». Μήπως γνωρίζετε ἐσεῖς καμία Οἰκουμενική Σύνοδο πού νά δογματοποίησε τό σημεῖον τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ; «Τίς ὁ διά γράμματος διδάξας»; ὅπως λέγει καί ὁ Μ. Βασίλειος στόν 91ο Κανόνα του. Μήπως αὐτό μας ἐξουσιοδοτεῖ νά τόν καταργήσουμε ὡς «δευτερεύοντα»; Καί διευκρινίζει ὁ Μ. Βασίλειος στή συνέχεια :  «Εἰ γάρ ἐπιχειρήσαιμεν τά ἄγραφα τῶν ἐθῶν, ὡς μή μεγάλην ἔχοντα τήν δύναμιν, παραιτεῖσθαι, λάθοιμεν ἄν εἰς αὐτά τά καίρια ζημιοῦντες τό Εὐαγγέλιον»!

Ἀλλά καί τό Πασχάλιον ποῦ εἶναι κατοχυρωμένον ἀπό τήν Οἰκουμενικήν Σύνοδον, μήπως αὐτό σας ἐμποδίζει ἀπό τοῦ νά ἐκχωρεῖτε τό Δυτικόν Πασχάλιον (τό Πασχάλιο τοῦ πάπα δηλαδή)  σέ Ὀρθόδοξες λεγόμενες Ἐκκλησίες τῆς Εὐρώπης  ποῦ ἐξαρτῶνται ἀπό τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως;  Ἄς ἤμαστε λοιπόν ἔντιμοι καί ἄς μήν προφασιζόμαστε προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις. 

Δέν συγχωρεῖται στήν πολυμάθειά σας νά ἐπικαλεῖσθε τήν διαφωνίαν τοῦ πάπα Ἀνικήτου μετά τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου περί τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα γιά νά καταλήξετε στό τραβηγμένο ἀπό τά μαλλιά συμπέρασμα ὅτι «τό Ἡμερολόγιο δέν ἀποτελεῖ αἰτία διασπάσεως τῆς Ἐκκλησίας».  Γνωρίζετε πολύ καλά ὅτι πρίν ἡ Ἐκκλησία ἀποκρυσταλλώσει γνώμη καί ἀπόφα-σιν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξουν διαφωνίες.  Ὅταν ὅμως ἡ Ἐκκλησία ἀποφα-νθῆ τότε οἱ διαφωνίες παύουν.  Γι’αὐτό καί ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος κατεδίκασε τούς Τεσσαρεσκαιδεκατίτας πού δέν συνεμορφώθησαν μέ τήν ἀπόφασιν τῆς Ἐκκλησίας περί τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Ἁγίου Πάσχα. 

Ἀντίθετα δέ μέ τόν παραπάνω ἰσχυρισμό σᾶς ὁ Θεοδώρητος Κύρου λέγει :

«Ἐπειδή δέ τό νοερόν φῶς τήν ἀχλύν ἐκείνην ἐσκέδασε (διέλυσε) πανταχοῦ γής καί θαλάσσης, ἠπειρῶται καί νησιῶται, κοινή του Θεοῦ καί Σωτῆρος ἐπιτελούσιν τάς ἐορτᾶς καί ἔνθα ἄν τίς ἀποδημῆσαι θελήση, κάν πρός ἥλιον ἀνίσχοντα, κάν πρός δυόμενον, πανταχοῦ τήν αὐτήν εὐρήσει κατά τόν αὐτόν χρόνον ἐπιτελουμένην πανήγυριν»!  

Ἀλλά καί ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου εἰς τό «Κατά Αἱρέσεων» γράφει :

«Ἐπειδή δέ πρό τοῦ Κωνσταντίνου τά σχίσματα ἤν, καί ἤν χλεύη, Ἑλλήνων λεγόντων καί χλευαζόντων τήν ἐν τή Ἐκκλησία διαφωνίαν, ἐπί Κωνσταντίνου δέ διά τῆς τῶν ἐπισκόπων σπουδῆς συνηνώθη μᾶλλον τό σχίσμα εἰς μίαν ὁμόνοιαν. Τί οὔν τούτου ἐστί προυργιαίτερον καί χαριέστερον, ἀπό γής περάτων ἐν μία ἡμέρα ἁπαλλάττειν λαόν Θεῶ, συμφωνεῖν τέ καί ἀγρυπνεῖν, καί τάς αὐτᾶς ἡμέρας ἴσας φέρειν ἐν τέ ἀγρυπνίαις καί δεήσεσι, καί ὁμονοία καί λατρεία, νηστεία τέ καί ξηροφαγία ἁγνεία, καί ταῖς ἄλλαις ταῖς κατά τήν πανσεβάσμιον ταύτην ἡμέραν ἡμέραν ἀγαθαῖς Θεῶ εὐαρεστήσεσιν»;

 Ὁ δέ ἱερός Χρυσόστομος τονίζοντας τό ἐν τή Ἐκκλησία ὁμόχρονον τῶν νηστειῶν καί τῶν πανηγύρεων λέγει : «Ἄλλ’ ἕν μόνον ζητῶ ὅπως ἐν εἰρήνη καί ὁμονοία ἅπαντα ποιῶμεν ὅπως μή, νηστευόντων ἠμῶν καί τοῦ δήμου παντός καί τῶν Ἱερέων τάς κοινᾶς ποιουμένων ὑπέρ τῆς Οἰκουμένης ἰκετηρίας, σύ μένης μεθύων ἐπί τῆς οἰκίας. Ἐννόησον πώς διαβολικῆς τοῦτο ἐστιν ἐνεργείας καί ὡς οὔχ ἐν μόνον οὐδέ δύο οὐδέ τρία ἐστίν τά ἁμαρτήματα ἀλλά πολλῶ πλείω. ... οὐδέ γάρ ἡ Ἐκκλησία χρόνου ἀκρίβειαν οἶδεν· ἄλλ’ ἐπειδή παρά τήν ἀρχήν πάσιν ἔδοξε τοῖς πατράσι διηρημένοις, ὁμού συνελθεῖν καί τούτων ὁρισάντων ἡμέραν τήν συμφωνίαν πανταχοῦ τιμώσα καί τήν ὁμόνοιαν ἀγαπώσα κατεδέξατο τό ἐπιταχθέν».

 

Τό νά ἑορτάζει κανείς ὅποτε θέλει ποτέ δέν ἀποτέλεσε θέσιν καί παράδοσιν τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἀλλά μόνον τῶν αἱρετικῶν καί ἀλλοθρήσκων ὅπως π.χ. οἱ Ἐσσηνοί γιά τούς ὁποίους ὁ Ἄγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέει ὅτι : «τοῖς δέ παρατυγχάνουσιν συνεορτάζοντες ἀδιαφό-ρως» καί οἱ Ναυατιανοί ποῦ σύμφωνα μέ τόν Σωζόμενο στήν ἐν Ἀγγάρω τῆς Βιθυνίας σύνοδόν τους ἀπεφάσισαν «μή ἀξιόλογον εἶναι αἰτίαν πρός χωρισμόν τῆς Ἐκκλησίας τήν διαφωνίαν τῆς ἑορτῆς», πράγμα πού στήν οὐσία ἐπανέλαβε καί ἡ Σύνοδος τῆς Μόσχας τοῦ 1948.

Θά μποροῦσα νά παραθέσω καί ἄλλα πολλά, ἀλλά νομίζω πῶς αὐτά ἀρκοῦν γιά νά καταδειχθῆ ὅτι ὁ ἰσχυρισμός σας ὅτι «τό ἡμερολόγιο δέν ἀποτελεῖ αἰτία διασπάσεως τῆς Ἐκκλησίας» εἶναι προσωπικός καί αὐθαίρετος καί πατερικῶς πάνυ ἀμάρτυρος, ἔτι δέ καί αἱρετικός. Ὄντας Ὀρθόδοξος κ. Σημάτη, παρακαλῶ μήν προτεσταντίζετε!

Ἐπαναλαμβάνετε τό γνωστό νεοημερολογιτικό ἐπιχείρημα ὅτι οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες, δέν διέκοψαν κοινωνία μέ τίς καινοτομήσασες Ἐκκλησίες Ἑλλάδος καί Κῶν/πόλεως, καταλήγοντας στό συμπέρασμα ὅτι ἡ καινοτομία δέν μπορεῖ νά εἶναι αἰτία σχίσματος.  Μήν ξεχνᾶτε ὅτι καί στήν περίπτωση τοῦ Μονοθελητισμοῦ ὅλες οἱ Ἐκκλησίες τῆς Ἀνατολῆς εἶχαν προσχωρήσει στήν αἵρεση ἐξ αἰτίας τῶν διαφόρων κοσμικῶν ἐπιδιώξεων τῶν ἱεραρχῶν. Ἑ λάχιστοι μόνον ὁμολογοῦσαν τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν πού παρέμενε στήν συνείδηση τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.  Ἡ ἀποστασία εἶχε τόσο γενικευθῆ ποῦ οἱ διῶκτες τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ τόν λοιδοροῦσαν καί τόν εἰρωνεύοντο ἐρωτώντας τόν :

 «Πές μας ἐπιτέλους σέ ποιάν Ἐκκλησία ἀνήκεις ἐσύ, Κῶν/πόλεως, Ἀντιοχείας»;  

Αυτό δέ σημαίνει ὅτι ὁ Μονοθελητισμός δέν ἦταν αἵρεσις ἤ ὅτι ὁ Ἅγιος Μάξιμος δέν ἦταν Ὀρθόδοξος καί ἦταν σχισματικός ἤ ἐκτός Ἐκκλη-σίας. 

Τό ὅτι οἱ διάφορες σημερινές ἱεραρχίες θυσιάζουν τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας στόν βωμό τῶν διαφόρων κοσμικῶν τους σκοπιμοτήτων δέν εἶναι πρωτοφανές, οὔτε σημαίνει ὅτι ὅσοι τηροῦν τυπικά τό ὀρθόδοξο ἑορτολόγιο εἶναι ἀπαραιτήτως Ὀρθό-δοξοι.  Ας μή λησμονοῦμε τοῦ Παύλου λέγοντος : «Οὐ γάρ πάντες οἱ ἐξ Ἰσραήλ, οὗτοι Ἰσραήλ, οὐδ’ ὅτι εἰσί σπέρμα Ἀβραάμ, πάντες τέκνα»! (Ρώμ. ς΄ 9). Ὅταν χωρίζει ὁ τύπος ἀπό τήν οὐσία δέν σημαίνει ὅτι παραμένουμε Ὀρθόδοξοι.  Ὑπάρχουν στόν κόσμο ἑκατομμύρια παπικῶν πού γιά τίς δικές τους σκοπιμότητες τηροῦν τό ὀρθόδοξο ἑορτολόγιο καί τό βυζαντινό τυπικό. Μήπως αὐτό τούς μετατρέπει σέ Ὀρθοδόξους; 

Παλαιοημερολογίτες εἶναι καί οἱ Ρῶσσοι πού ἀνεγνώρισαν τά μυστήρια τῶν παπικῶν. Παλαιοημερολογίτες εἶναι καί οἱ Σέρβοι πού φίμωσαν τόν Μητροπολίτη Ἀρτέμιο Ραντοσάβλιεβιτς γιά νά μποροῦν πιό ἄνετα καί ἀνεξέλεγκτα νά συμπροσεύχονται μέ τούς παπικούς.  Αυτοί ὄντως εἶναι παλαιοημερολογίτες διότι ἐνῶ κηρύσσουν ὅτι δέν ἔχει σημασία τό ποιό ἡμερολόγιο ἀκολουθεῖ κάποιος ἐξακολουθοῦν νά ἀκολουθοῦν τό θεωρούμενο παληό, δηλαδή εἶναι στήν οὐσία παρελθοντολόγοι. 

Ἐμεῖς ὅμως δέν εἴμαστε Παλαιοημερολογίτες. Ἐμεῖς σύμφωνα μέ τό Συνοδικόν της Ὀρθοδοξίας προσπα-θοῦμε ἁπλά μέ τήν Χάριν τοῦ Χριστοῦ νά εἴμαστε οἱ «τήν διά τῶν Ἀποστόλων καί εἰς Πατέρας διήκουσαν ἔγγραφον τέ καί ἄγραφον παράδοσιν κρατύνοντες».  Καί εἰς τό θέμα τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως δέν εἴμαστε ἐπιλεκτικοί ἀλλά ἐννοοῦμε «πάσαν παράδοσιν», ὅπως καί εἰς τά Πρακτικά τῶν Συνόδων ἀναφέρεται : «εἰ τίς πάσαν παράδοσιν ἐκκλησιαστικήν ἔγγραφον ἤ ἄγραφον ἀθετεῖ, ἀνάθεμα».

  

Μέσα στήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας ἀνάμεσα σέ ὅλα τ’ ἄλλα συμπεριλαμβάνεται καί τό ἑορτολόγιο, αὐτό ποῦ εἶναι, καί ἐμᾶς αὐτό μας «ἀρκεῖ» ὅπως λέγει καί ὁ Ἄγ. Γρηγόριος Νύσσης :  «Ἀρκεῖ γάρ εἰς ἀπόδειξιν τοῦ ἡμετέρου λόγου τό ἔχειν πατρόθεν ἤκουσαν πρός ἠμᾶς τήν παράδοσιν, οἶον τινά κλῆρον δί’ ἀκολουθίας ἐκ τῶν ἀποστόλων διά τῶν ἐφεξῆς ἁγίων παραπεμφθέντα».  Τό ἄν δίνουμε σήμερα κάποια ἰδιαίτερη ἔμφαση στό ἑορτολόγιο εἶναι διότι μᾶς ἀναγκάσατε ἐσεῖς, οἱ διασαλεύσαντες τήν Παράδοσιν.

Δυστυχῶς κ. Σημάτη, τόσον ἐσεῖς ὅσον καί προγενέστεροι ὑμῶν ὅπως ὁ π. Ἰωήλ Γιαννακόπουλος, ἤ ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος ἐπελέξατε μίαν στάσιν ὅλως ἀντιφατικήν καί προσπαθεῖτε νά βάλλετε τόν λύκο, τήν κατσίκα καί τό λάχανο μέσα στήν ἴδια βάρκα ἰσχυριζόμενοι ὅτι καί τά τρία θά περάσουν ἀλώβητα στήν ἀπέναντι ὄχθη.  Λησμονεῖτε τοῦ Παύλου λέγοντος : «ἐάν ἄδηλον σάλπιγξ φωνήν δῶ, τίς παρασκευάσεται εἰς πόλεμον»; (Α΄ Κόρ. ἴδ΄ 8).  Ἐσεῖς ὀνομάζετε τήν ἐορτολογικήν καινοτομίαν «ὁμολογου-μένως ἀντικανονικήν», ἄν δεῖτε μέσα στά γραπτά του π. Ἐπιφανίου θά δεῖτε ὅτι τήν ὀνομάζει «ἀνόητον», «ἀνώφελον», «ἄστοχον», «κάκιστον», «σφάλμα» κλπ.

 Και ἐνῶ ἀπό τήν μία μεριά λέτε αὐτά, ἀπό τήν ἄλλη προσπαθεῖτε νά τήν ἐλαχιστοποιήσετε καί νά τήν παρουσιάσετε ὡς κάτι τό «δευτερεῦον», «ἔλασσον», «ἀδιάφορον» κλπ.  Ἀλλά αὐτά δέν πᾶνε μαζί. Ἤ τό ἕνα εἶναι ἤ τό ἄλλο. Δέν μπορεῖ νά εἶναι ταυτόχρονα καί ἀντικανονική καί ἀδιάφορος.  Γι’ αὐτό ἔρχεται ὕστερα ὡς καταπέλτης καί ὁ μακάριος Μελέτιος ὁ Πηγᾶς καί σᾶς λέει : «Τί δέ οὔχ εὐσεβέστερον καί εὐαπολογώτερον ἐστιν ἐν ἀδιαφόροις πράγμασι συμφέρεσθαι τοῖς πατράσι καί πρεσβυτέροις … οὐδέ γάρ μικρά, οὐδέ τά μικρά κατά Βασίλειον, ὅταν βλάβην εἰσφέρει μεγάλην, ἀλλ’ οὐδέ μικρόν σοί τό ταράττειν τήν Ἐκκλησίαν καί ἀνακυκᾶν»!

  Μᾶς μέμφεσθε κ. Σημάτη καί πολλοί ἄλλοι μαζί σας ὅτι δίνουμε ἔμφαση στό ἑορτολόγιο ποῦ εἶναι «δευτερεῦον» καί ὄχι στόν οἰκου-μενισμό πού εἶναι … «πρωτεῦον»!  Φαίνεται ὅτι δέν ἀντιληφθήκατε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι προϊόν καί ἀπόρροια τῆς δικῆς σας ἐκκλη-σιολογίας καί πρακτικῆς καί ὄχι τῆς δικῆς μας.  Ὁ Οἰκουμενισμός ἐκδη-λώνεται στό δικό σας βίωμα καί ὄχι στό δικό μας.  Ἐμεῖς μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ οὔτε συμπροσευχόμεθα μέ αἱρετικούς, οὔτε σέ οἰκουμενιστικές ἐκδηλώσεις συμμετάσχουμε, οὔτε ἄρσεις ἀναθεμάτων κάνουμε, οὔτε αἱρετικῶν μυστήρια ἀναγνωρίζουμε καί ἐπικυροποιοῦμε, οὔτε ἀπό οἰκουμενικές ὀργανώσεις χρηματοδοτούμαστε, οὔτε εἴμαστε μέλη αἱρετικῶν ὀργανώσεων.  Ὅλα αὐτά συμβαίνουν ἀποκλειστικά στόν δικό σας τόν χῶρο καί ὄχι στόν δικό μας.

 Ἀφοῦ δέν κάνουμε τίποτε ἀπό ὅλα αὐτά πῶς εἶναι δυνατόν νά μᾶς ἀγγίξη ὁ Οἰκουμενισμός;

 Δεκαετίες ὁλόκληρές σας παρακολουθῶ τώρα καί βλέπω ὅτι ἀπό τήν μία φωνάζετε καί ὀρύεσθε κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀρθρογραφεῖτε, ἐκδίδετε βιβλία, κάνετε διαλέξεις, ὀργανώνετε ἀντιοικουμενιστικές συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες καί ἐκδηλώσεις, καί αὐτό ἐπαναλαμβάνω ἐπί δεκαετίες ὁλόκληρες.  Ἀπό τήν ἄλλη οἱ ἱεράρχες σᾶς συμπροσεύχονται μετά πάσης φύσεως αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους, ἀκόμη καί μέ Βουντού, Νεοπαγανιστές καί λάτρεις τῆς Ἴσιδος, αἴρετε τά ἀναθέματα τῆς Ἐκκλησίας πού ἀπό τήν φύση τούς εἶναι αἰώνια, προβαίνετε σέ ἀναγνω-ρίσεις μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν κ.λ.π.  Καί ἀφοῦ γίνουν ὅλα αὐτά ἐσεῖς πηγαίνετε τήν ἑπομένη Κυριακή στήν Ἐκκλησία καί τούς μνημονεύετε ὡς «ὀρθοτομοῦντας τόν Λόγον τῆς Ἀληθείας», κι ἔτσι ὅλοι βρίσκετε τόν λογαριασμό σας καί εἶστε ὅλοι ἱκανοποιημένοι καί εὐχαριστημένοι, καί αὐτοί πού ἀνοσιουργοῦν καί ἐσεῖς πού φωνασκεῖτε καί διαμαρτύρεσθε κατά τῶν ἀνοσιουργιῶν τους!

Καί ὕστερα ἀπ’ ὅλα αὐτά περιμένετε ἀπό ἐμᾶς νά κάνουμε σταυροφορία κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Δόξα τῷ Θεῶ, δέν τρελλαθήκαμε ἀκόμη! Δέν θά διαμαρτυρηθοῦμε ἐμεῖς γιά προβλήματα πού ἐσεῖς οἱ ἴδιοι δημιουργεῖτε.

 Όπως στρώνετε νά κοιμηθῆτε!  Καί ὅλα αὐτά ἐσεῖς τά δικαιολογεῖτε λέγοντας ὅτι εἶναι «σποραδικά» καί δέν ἀποτελοῦν «καθεστώς»!  Δέν νομίζετε ὅτι αὐτό πιά εἶναι ὑποκρισία καί ὅτι «Θεός οὐ μυκτηρίζεται»; (Γάλ. ς΄ 7).

 Εάν π.χ. ἡ «ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων» τό 1965 δέν εἶναι «καθεστώς» τότε τί εἶναι «καθεστώς»;  Ἐάν ἡ ἐπίσημος χορηγία τῶν Μυστηρίων πρός τούς παπικούς τό 1969 ἀπό τό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας δέν εἶναι «καθεστώς» τότε τί εἶναι «καθεστώς»;  Ἐάν ἡ συμμετοχή σας στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ) δέν εἶναι «καθεστώς» τότε τί εἶναι «καθεστώς»;  Εάν ἐσεῖς δέν ἤσασταν «Ἰδρυτικά μέλη» τοῦ ΠΣΕ τί θά ἦταν σήμερα τό ΠΣΕ, ἐκτός ἀπό μία συνάθροιση Διαμαρτυρομένων χωρίς καμία διάσταση παγκοσμιότητος ἤ οἰκουμενικότητος;  Οὔτε οἱ Παπικοί δέν καταδέχτηκαν ποτέ νά γίνουν μέλη τοῦ ΠΣΕ στήν ἵδρυση τοῦ ὁποίου ἐσεῖς πρωτοστατήσατε ἀπό τό 1948 μέ τό Πατριαρχεῖο Κῶν/πόλεως, τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, καί μέ τό ὁποῖο θά συνεργασθεῖ στενά ὅλη ἡ πλειάς τῶν θεολόγων σᾶς: Ἀγουρίδης, Ἀλιβιζάτος, Βέλλας, Ἰωαννίδης, Καλογήρου, Καρμίρης, Κονιδάρης, Μπρατσιώτης, Νησιώτης, Σιώτης, Τρεμπέλας κλπ.  Αλλά ὅλα αὐτά γιά σᾶς εἶναι … «σποραδικά»!!!

Ὅταν στάζη τό ταβάνι τοῦ σπιτιοῦ μας ἀπό τήν βροχή, δέν περιοριζόμαστε στό νά βάλουμε γύψο στό μέρος πού στάζει, γιατί ξέρουμε πολύ καλά ὅτι σέ λίγο θά στάξη ἀπό ἄλλο μέρος.  Βγαίνουμε ἔξω στήν βροχή, τόν ἄνεμο καί τήν καταιγίδα, σκαρφαλώνουμε στήν ὀροφή τοῦ σπιτιοῦ καί προσπαθοῦμε νά βροῦμε τό σπασμένο κεραμίδι καί νά τό ἀντικαταστήσουμε. Θεραπεύουμε τήν αἰτία καί ὄχι τά συμπτώματα.

 Πολλοί μας μέμφονται καί πολύ δικαίως ὅτι ἐμεῖς οἱ «Παλαιοημερολογίτες» εἴμαστε κατακερματισμένοι «σέ σαράντα κομμάτια»!  Ἐμεῖς οἱ «Παλαιοημερολογίτες» δέν εἴμαστε καλύτεροι ἀπό τούς ἄλλους ἀνθρώπους. Ὁ διάβολος μᾶς πολεμεῖ μέ τά ἴδια πάθη, τούς ἴδιους πειρασμούς καί τίς ἴδιες ἁμαρτίες μέ ὅλους τους ἄλλους, ἄν μή καί περισσότερο ὅπως εἶναι φυσικό. Γι’ αὐτό καί δέν προβάλουμε οὔτε τήν ὑποτιθέμενη ἀρετή μας καί τά ἔργα μας στούς ἄλλους, ἀλλά τήν τάξη καί τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.

 Ἐμεῖς ὅπως λέει καί ὁ Ἀββάς Ἀγάθων, ἔχουμε ἐπάνω μας ὅλες τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου. Ἀλλά αἱρετικοί καί σχισματικοί δέν εἴμαστε!  Ἐμεῖς εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία μᾶς εἶναι Ἁγία καί τό θυσιαστήριό μας ἀμόλυντο. 

Ἀλλά ἀπό ἐκκλησιαστικῆς πλευρᾶς ποιός εὐθύνεται γιά τίς παρατάξεις αὐτές καί διαιρέσεις τῶν «Παλαιοημερολογιτῶν»; Ἐάν ἐσεῖς δέν εἴχατε εἰσαγάγει τήν «καινοτομία», πόσοι «Παλαιοημερολογίτες» καί πόσες «Παρατάξεις» θά ὑπῆρχαν σήμερα;  Καί τί εἶναι ἄρα γέ προτιμότερο σήμερα;  Να μείνουμε «σαράντα κομμάτια» ὅπως εἴμαστε ἤ νά ἑνωθοῦμε κάτω ἀπό τήν ὀμπρέλα τῆς ἀποστασίας ἁπλά καί μόνον γιά νά λέμε ὅτι εἴμαστε «ἑνωμένοι»; 

Ἀλλά καί ἕνα ἄλλο σημεῖο.  Εμείς οἱ «Παλαιοημερολογίτες» δέν ἔχουμε τήν πολυτέλεια τοῦ «ἑνιαίου μισθολογίου» καί τοῦ «συνταξιο-δοτικοῦ ταμείου» τοῦ κρατικοῦ κορβανά. Ας περιμένουμε νά δοῦμε τήν ἡμέρα πού οἱ κληρικοί σας θά πάψουν νά πληρώνονται ἀπό τό Κράτος καί τότε θά κάνουμε τήν καταμέτρηση πόσες εἶναι οἱ δικές μας παρατάξεις καί πόσες οἱ δικές σας. 

Ἐμεῖς ἀκόμη ἔχουμε Ἐπισκόπους καί κληρικούς πού εἶναι μέ τήν τσάπα στό χέρι, γιά νά θρέψουν τόν ἑαυτό τους, νά συντηρήσουν τήν Ἐκκλησία καί νά δώσουν ἐλεημοσύνη στούς ἀναξιοπαθοῦντες, ὅπως λένε οἱ Πατέρες.

Κριτήριον τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι κανείς ἄλλος παρά μόνον ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία!

Πολλοί μας λένε νά ἀσχοληθοῦμε μέ τήν στάση ποῦ τήρησαν γιά τό ἑορτολόγιο ὁ πάπα-Πλανᾶς, ὁ Γέρων Πορφύριος, ὁ Γέρων Παΐσιος, ὁ Μακαριστός Ἰωάννης Μαξιμόβιτς καί ἄλλοι.  Ὅπως λέει καί ὁ λαός «τούς καλούς τους καλογέρους ὁ Θεός τούς ξέρει».  Ὁ Θεός θά κρίνη τό ἔργο τῶν σεβασμίων τούτων Γερόντων καί ὄχι ἐμεῖς.  Ἐμεῖς δέν εἴμαστε ὀπαδοί ἀνθρώπων ἀλλά τοῦ Δεσπότου καί Σωτῆρος Χριστοῦ.  Όσα εἶπαν καί ἔπραξαν οἱ σεβάσμιοι τοῦτοι Γέροντες καί εἶναι σύμφωνα μέ τήν Ἐκκλησία ἐμεῖς τά δεχόμεθα ὡς φωνήν τῆς Ἐκκλησίας.  Αν τώρα ὡς ἄνθρωποι «σάρκα φοροῦντες καί τόν κόσμον οἰκοῦντες» ἔτυχε νά ποῦν ἤ νά κάνουν πράγματα πού δέν εἶναι σύμφωνα μέ τήν Ἐκκλησία, ἐμεῖς ἀκολουθοῦμε τήν Ἐκκλησία. 

Κριτήριον τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι κανείς ἄλλος παρά μόνον ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία!

Πολλοί λένε ὅτι ἐάν ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. ἦταν καλύτερα δομημένη θά προσχωροῦσαν σ’αὐτήν. Σέ ὅλους μας ἀρέσει ὅταν φύγουμε ἀπό κάπου νά πᾶμε κάπου πού θά εἶναι πιό ζεστά καί πιό μαλακά.  Σέ ὅλους μας ἀρέσει ἡ ἄνεση, ἡ ἀσφάλεια καί ἡ σιγουριά. Ἀλλά αὐτό δέν εἶναι πίστις! Πίστις εἶναι «ἐλπιζομένων ὑπόστασις» (Ἑβρ. ἴα΄ 1). 

Ὅταν ὁ Μακαριστός Μητροπολίτης Κιτίου τῶν Γ.Ο.Χ. Ἐπιφάνιος στό τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1930 ἦταν ἀκόμη δόκιμος μοναχός στήν Ἱερά Μονή Σταυροβουνίου, ἔτυχε νά μελετήση τό θέμα τοῦ ἑορτολογίου καί κατέληξε στό συμπέρασμα ὅτι ὁ νεοημερολογιτισμός εἶναι καινοτομία. Καίτοι δέν ἤξερε τότε ὅτι ἤδη ὑπάρχουν ἄλλοι «Παλαιοημερολογίτες» στόν κόσμο ἀπεφάσισε νά κόψη τήν μυστηριακή κοινωνία μέ τό Μοναστήρι του καί κατά συνέπεια μέ ὅλη τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου!.

Ὁ πειρασμός ἦταν τρομερός. Ἕνας νεαρός δόκιμος πού πρίν ἀπ’ ὅλα φοβᾶται τήν πλάνην, πῶς νά εἶναι σίγουρος ὅτι ἐπιλέγοντας νά μείνη μόνος του δέν ἦταν πλανεμένος.  Με δάκρυα στά μάτια ζητοῦσε μέρα νύκτα ἀπό τόν Θεό νά τόν προστατέψη ἀπό τήν πλάνη.  Από τήν ἄλλη ἤξερε ἀπό τίς Κατηχήσεις τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ὅτι «Κρεῖσον εἷς ποιῶν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἤ μυριάδες παραβαίνοντες».  Τό πρωταρχικό εἶναι νά πιστεύη ὁ ἄνθρωπος ὅτι στό σύμπαν δέν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο παρά ὁ Θεός καί ἡ συνείδησίς του καί ἀνάλογα νά πορεύεται.

Δέν θά διηγηθῶ ἐδῶ τήν ζωή τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἐπιφα-νίου.  Θά πῶ μόνον ὅτι ἀναδιοργά-νωσε ἐκ τοῦ μηδενός τήν Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. Κύπρου, καί ὅταν ἐκοιμήθη τό 2005 ἄφησε πίσω του χιλιάδες πιστῶν πού ἀκολουθοῦσαν τό ὀρθό-δοξο ἑορτολόγιο καί τήν ὅλη παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας.

 Ὅπως ὁ προφήτης Ἠλίας πίστευε ὅτι ἀπέμεινε μόνος. Χωρίς ἀνθρώπινο στήριγμα, βοήθεια καί ἀσφάλεια. Μόνος μέ τόν Θεόν του.  Όπως ὅμως καί στήν περίπτωση τοῦ προφήτου ὁ Θεός εἶχε χιλιάδες πού δέν εἶχαν κλίνει γόνυ «τή Βάαλ» τῆς καινοτομίας καί τῆς ἀποστασίας.

Περί τό 1972 ἄν θυμᾶμαι καλά ἡ μακαρίας μνήμη Γερόντισσα Εὐγενία εὐρίσκετο στό Κορωπί ὅπου εἶχε ὀργανώσει καί κτίσει τό Μοναστήρι τῆς Ἁγίας Τριάδος.  Ἔτυχε κι ἐκείνη νά ἐξετάση τό θέμα τοῦ ἑορτολογίου καί κατέληξε στήν πεποίθηση ὅτι ὁ νεοημερολογιτισμός ἀποτελοῦσε καινοτομία. 

Ἤξερε ὅτι ὑπῆρχαν «Παλαιοημερολογίτες» καί γνώριζε τίς διαμάχες τῶν παρατάξεών τους. Αὐτό δέν τήν ἐμπόδισε νά σηκωθῆ μία μέρα καί νά ἐγκαταλείψη τό Μοναστήρι της μέ τά ράσα πού φοροῦσε καθώς καί οἱ Ἀδελφές πού τήν ἀκολούθησαν, καί ὅπως ὁ Ἀβραάμ «ἐξῆλθε μή ἐπισταμένη ποῦ ἔρχεται» (Ἑβρ. ἴα’ 8).

 Ἄφηνε πίσω της τούς κόπους μιᾶς ζωῆς, ἕναν χῶρο πού τῆς ἐξασφάλιζε ἄνεση καί ἀσφάλεια καί τά ἐγκατέλειψε μή γνωρίζουσα πού ὑπάγει.  Καίτοι δέν ἐπῆρε ἀπό τό Μοναστήρι πού ἡ ἴδια ἵδρυσε οὔτε μία βελόνα ὁ τότε Μητροπολίτης Ἀττικῆς Νικόδημος Γκατζιρούλης, ἔχοντας γιά συνείδηση τόν χωροφύλακα, τῆς ἐκίνησε διωγμό καί δέν τήν ἄφηνε σέ χλωρό κλαρί.  Ζήτησε τουλάχιστον νομική προστασία ἀπό τούς «Γ.Ο.Χ.» καί ἐκεῖνοι ἁπλά ἐδήλωσαν ἀδυναμία.

  

 Ὕστερα ἀπό πολλούς κόπους ἵδρυσε στά Κιούρκα κοντά ἕνα νέο Μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Μυρτιδιωτίσσης. Μία μέρα τήν ἐπισκέφθηκε ἕνας θεολόγος πού ἦταν κατ΄ ἀρχάς μέ τό «παλαιό» καί κατόπιν γύρισε μέ τό νέο. Ἐλπίζοντας νά δικαιωθῆ ὡς πρός τό διάβημά του τῆς ὑπέβαλλε τήν ἑξῆς ἐρώτηση:

 - Βρήκατε Γερόντισσα στούς Παλαιοημερολογίτες αὐτό ποῦ ζητούσατε;

Αὐθόρμητα τότε ἡ μακαρία ἐκείνη εὐγενής ὄχι μόνον κατά τό ὄνομα ἀλλά καί κατά τήν ψυχή τοῦ ἀπήντησε : 

-Ὄχι! Ἀλλά καί ποτέ δέν τό μετανίωσα!

Ὅταν κανείς ἐμπιστεύεται τόν Θεόν περιμένει ἄνεση, ἀσφάλεια καί σιγουριά μόνον ἀπό Αὐτόν.  Καί ἡ ἄνεσις θά ἔλθη ἀπό τόν Θεόν ὅποτε καί ὅπως Ἐκεῖνος ξέρει. Οὔτε ἀπό συνόδους, οὔτε ἀπό ἱεραρχίες, οὔτε ἀπό ἐκκλησιαστικές δομές, οὔτε ἀπό τίποτε ἄλλο ἀλλά ἀπό τόν εἰπόντα : «Δεῦτε πρός μέ, πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι καγῶ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Μάτ. ἴα΄ 28) Διά νά εἶναι ἡ πίστις μας «οὐκ ἀπ’ ἀνθρώπων, οὐδέ δί’ ἀνθρώπου ἀλλά διά Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Γάλ. ἅ΄ 1). 

Δέν γνωρίζω κ. Σημάτη, ἐάν μέ τήν χειμαρώδη φλυαρία μου σᾶς ἔδωσα νά καταλάβετε κάπως καλύτερα τόν τρόπο τῆς σκέψης μας, ἀλλά εὔχομαι στόν Κύριο ὅπως διά πρεσβειῶν τῆς Ἁγίας Μητρός αὐτοῦ μας φωτίση ὅλους μας, μᾶς δώση μετάνοιαν καί μᾶς ὁδηγήση εἰς τήν ἐπουράνιον αὐτοῦ βασιλείαν καί δόξαν. Γένοιτο!

ΑΘΕΐΑ : ΤΟ "ΚΑΥΧΗΜΑ" ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

ΑΘΕΐΑ : ΤΟ "ΚΑΥΧΗΜΑ" ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

ΕΝΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ  

Νυξ αφεγγής τοις απίστοις, Χριστέ, τοις δε πιστοίς φωτισμός.

Αθεΐα! Τίτλος μεγάλος και καύχημα για τον σημερινόν άνθρωπο. Όποιος τον αποχτήσει (και για να τον αποχτήσει, φτάνει να χειροτονηθεί μοναχός του άπιστος),γίνεται παρευθύς στα... μάτια των άλλων σοφός, κι' ας είναι αμόρφωτος, σοβαρός, κι' ας είναι γελοίος, επίσημος κι' ας είναι αλογάριαστος, υπεράξιος κι' ας είναι ανάξιος, επιστήμονας κι' ας είναι κουφιοκέφαλος.

Δεν μιλώ για τον άνθρωπο που έχει πόθο να πιστέψει, μα δεν μπορεί, με όλο που κατά βάθος πάντα η αιτία της απιστίας είναι η υπερηφάνεια, αυτή η οχιά, που κρύβεται τόσο επιτήδεια μέσα στον άνθρωπο, που δεν μπορεί να την καταλάβει. Όπως και νάναι, οι άνθρωποι που αγωνίζονται και πολεμάνε με τον άπιστο εαυτό τους, έχουνε όλη τη συμπόνεσή μας. Γι' αυτούς παρακαλούμε, όσοι πιστεύουμε, να τους βοηθήσει ο Θεός να πιστέψουνε, όπως έκανε σε κείνον τον πατέρα που είχε άρρωστο το παιδί του, και παρεκάλεσε τον Χριστό να το γιατρέψει. Και Κείνος του είπε: «Αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σε κείνον που πιστεύει». Και τότε ο πατέρας του παιδιού έκραξε με δάκρυα: «Πιστεύω, Κύριε. Βοήθει μου τη απιστία», δηλαδή «έχω πόθο να πιστέψω, κι' εσύ, Κύριε, δυνάμωσέ τον». Οι άπιστοι, για τους οποίους μιλούμε, δεν είναι τέτοιοι. Όχι μονάχα δεν κλάψανε ποτέ, για να ανοίξουνε με τον πόνο και με τη συντριβή την κλεισμένη πόρτα, την πόρτα της μετανοίας, όπως έκανε εκείνος ο δυστυχισμένος πατέρας που γράφει το Ευαγγέλιο, αλλά μήτε συγκινηθήκανε ποτέ τους, μήτε αισθανθήκανε καμμιά πίκρα για την απιστία τους, μήτε νοιώσανε πως έχουνε γι' αυτό καμμιά ευθύνη, κανένα φταίξιμο. Όλο το φταίξιμο είναι του Θεού, που δεν φανερώνεται μπροστά τους να τους πει: «Ελάτε, ψηλαφήσετέ με, πιάστε με, μιλείστε μαζί μου όπως μιλάτε μεταξύ σας, αναλύσετέ με μέ τη χημεία σας, κομματιάστε με μέ το μαχαίρι της ανατομίας σας, ζυγίστε με, μετρείστε με, ικανοποιήσετε τις άπιστες αισθήσεις σας, χορτάσετε τ' αχόρταγο λογικό σας!».

Αυτοί οι αυτοτιτλοφορούμενοι άπιστοι, σε καιρό που επιδείχνουνε την εξυπνάδα τους, φουσκωμένοι από τον κούφιον αγέρα της υπερηφάνειας κι' από την πονηρή ευστροφία του μυαλού τους, δεν είναι σε θέση οι δύστυχοι, να νιώσουνε πόσο ανόητοι και στενόψυχοι φαίνονται σε κείνους που πιστεύουνε. Γιατί, για να πιστέψουνε, ζητάνε κάποιες αποδείξεις που κάνουνε τον πιστό να τους ελεεινολογεί για την περιορισμένη αντίληψη που έχουνε για το πνεύμα και για τα πνευματικά ζητήματα. Ο πιστός ξέρει πολύ καλά ως που μπορούνε να φτάσουνε οι διαλογισμοί του άπιστου, γιατί, κι' αυτός, σαν άνθρωπος, τους έχει εκείνους τους λογισμούς, τους λογισμούς της σάρκας, τους λογισμούς τούτου του κόσμου. Ενώ ο άπιστος είναι ανύποπτος για όσα έχει μέσα του ο πιστός, και για ό,τι βρίσκεται παραπέρα από την πρακτική γνώση του, δηλαδή για τα μυστήρια που είναι κρυμμένα από τα μάτια του, και που γι' αυτό θαρρεί πως δεν υπάρχουνε. Κι' από την ανοησία του κορδώνεται, και μιλά με καταφρόνεση για κείνους που είναι σε θέση να νιώσουνε τη βαθύτερη σύσταση του κόσμου, ενώ αυτός ο δυστυχής είναι τυφλός και κουφός, και θαρρεί πως τα' ακούει όλα και πως τα βλέπει όλα. Ο πιστός έχει πνευματικά μάτια και πνευματικά αυτιά, καθώς και κάποια «υπέρ αίσθησιν». Ο άπιστος πώς να πάρει είδηση από κείνον τον μυστικόν κόσμο μόνο με τα χονδροειδή μέσα που έχει, δηλαδή με τις σωματικές αισθήσεις; Πώς να πιάσει τα λεπτά κι' αλλόκοτα μηνύματα εκείνου του κόσμου, αφού ο δυστυχής δεν έχει τις κεραίες που χρειάζονται για να τα πιάσει;

Ο Απόστολος Παύλος γράφει στην Α' προς Κορινθίους επιστολή του, με τον τρόπο που γνωρίζει μονάχα αυτός, για το τι είναι σε θέση να νοιώσει ο πιστός, και τι μπορεί να νοιώσει ο άπιστος: Λαλούμε, λέγει, τη σοφία του Θεού που είναι μέσα σε μυστήριο, και που είναι κρυμμένη, τη σοφία που την προόρισε ο Θεός, πριν από τους αιώνες, για δόξα δική μας, και που δεν τη γνώρισε κανένας από τους άρχοντες τούτου του κόσμου (δηλ. τους σοφούς της κοσμικής σοφίας), και που ξεσκεπάζει αυτά που, κατά τη Γραφή, δεν τα είδε μάτι, και που δεν τ' άκουσε αυτί, και που δεν ανεβήκανε στην καρδιά κανενός ανθρώπου, εκείνα που ετοίμασε ο Θεός για κείνους που τον αγαπούνε. Αλλά σε μας τα φανέρωσε ο Θεός με το Πνεύμα του το άγιο. Επειδή, το άγιο Πνεύμα όλα τα ερευνά, και τα βάθη του Θεού.

Γιατί, ποιος άνθρωπος γνωρίζει το μέσα του ανθρώπου, παρά μονάχα το πνεύμα του ανθρώπου που είναι μέσα στον άνθρωπο; Έτσι και τα μυστήρια του Θεού δεν τα γνωρίζει κανένας παρά μονάχα το Πνεύμα του Θεού. Κι' εμείς δεν επήραμε το πνεύμα του κόσμου (δηλ. τη φιλοσοφία και την κοσμική γνώση), αλλά το Πνεύμα του Θεού, για να γνωρίσουμε όσα χάρισε σε μας ο Θεός. Κι' αυτά (τα χαρίσματα) δεν τα εκφράζουμε με τα λόγια που διδάσκεται η ανθρώπινη σοφία, αλλά με λόγια που διδάσκει το άγιο Πνεύμα, μιλώντας σε πνευματικούς ανθρώπους με πνευματικόν τρόπο. Πλην, ο άνθρωπος που έχει την σαρκική γνώση (τον ορθολογισμό), δεν παραδέχεται όσα διδάσκει το Πνεύμα του Θεού, γιατί τα νομίζει για ανοησίες, και δεν είναι σε θέση να καταλάβει πως ανακρίνεται πνευματικά. Ο πνευματικός όμως άνθρωπος, ανακρίνει κάθε άνθρωπο, ενώ αυτός από κανέναν δεν ανακρίνεται».

Η απιστία υπήρχε πάντα. Μα σήμερα, με την αποτρόπαια ματαιοδοξία που μας τρώγει, την επιδείχνουμε σαν να μας δίνει τη μεγαλύτερη αξία. Όποιος έχει πίστη στον Θεό και στην αλήθεια που φανέρωσε, είναι καταφρονεμένος, σαν στενόμυαλος κι' ανόητος, και τραβά πάνω του όλα τα περιγελάσματα. Λογαριάζεται για "βλαμμένος" από τον πολύν κόσμο, μάλιστα από τον κόσμο που ξέρει να τα καταφέρνει στη ζωή, να «πετυχαίνει», να βγάζει λεφτά, να καλοπερνά, να μη δίνει πεντάρα για τίποτα, κατά το ρητό που λέγει: «Φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Για τούτο, χρειάζεται να έχει θάρρος και να περιφρονά την εκτίμηση του κόσμου και το υλικό συμφέρον του, όποιος λέγει πως έχει πίστη στον Θεό.

Ενώ εκείνον που καυχιέται πως δεν πιστεύει σε τίποτα, α') Τον έχει ο κόσμος σε μεγάλη υπόληψη και σεβασμό, μάλιστα όσο περισσότερο άπιστος λέγει πως είναι, τόσο περισσότερη είναι η εκτίμηση και ο σεβασμός που φανερώνει ο έξυπνος και σοβαρός κόσμος στο πρόσωπό του. Ο τέτοιος άνθρωπος είναι συνοφρυωμένος, με λίγα και βαριά λόγια, αράθυμος κι' απότομος, «θετικός άνθρωπος», « γερό μυαλό». β') Όλα του έρχονται βολικά, και δεν σκοτίζεται, δεν στενοχωριέται για τίποτα. Δεν έχει ευθύνες και ζαλούρες: Εδώ κάτω, λέγει, είναι η Κόλαση κι' ο Παράδεισος. Η ζωή είναι για να την απολαβαίνουνε οι έξυπνοι. Οι κοιμισμένοι κι' οι αφιονισμένοι ας πεθάνουνε».

Εξ άλλου, δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να κάνεις τον άπιστο! Πατάς ένα μονάχα κουμπί, κι' όλα σου έρχονται βολικά. Ο διάβολος είπε στον Χριστό: Πέσε, προσκύνησέ με, και θα γίνουνε οι πέτρες ψωμιά, «οι λίθοι άρτοι».

Λέγει λοιπόν ο έξυπνος : «Να κάθεσαι, άνθρωπος με τετρακόσα μυαλά, να χάνεις τον καιρό σου με χαζομάρες, σαν τις γριές, με θεούς, με κόλαση και με παράδεισο, με καντήλια, με θυμιατά, με δισκοπότηρα, με παπάδες και με καλόγριες! Και σε ποια εποχή; Στην εποχή μας, που η επιστήμη στέλνει ανθρώπους στους πλανήτες! Ακούς, φίλε μου, βλακεία που έχει αυτός ο κόσμος;».

Αυτά λένε για τους πιστούς οι έξυπνοι και οι τιμημένοι τούτου του κόσμου, και τους χειροκροτούνε οι πολλοί, που τους έχουνε για φρόνιμους σε όλα, επειδή δεν κυνηγάνε ίσκιους, αλλά έχουνε μυαλό γερό, και επιτυγχάνουνε σε ότι καταπιαστούν.

Ναι! Επιτυγχάνουνε, γιατί, μ' έναν λόγο, η απιστία είναι «η πλατεία πύλη και ευρύχωρος οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα εις την απώλειαν», όπως είπε ο Χριστός, αλλά «εις την επί γης ευδαιμονίαν». Ενώ η πίστη είναι «η στενή πύλη και τεθλιμμένη οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα εις την ζωήν», αλλά «εις την επί γης δυστυχίαν και περιφρόνησιν». «Πολλοί εισίν οι εισερχόμενοι διά της πλατείας πύλης» κατά τον λόγο του Κυρίου, « και ολίγοι εισιν οι ευρίσκοντες την στενήν πύλην».

Όλοι οι άπιστοι λένε πως αν βλέπανε ένα θαύμα, θα πιστεύανε. Μα η πίστη δεν έρχεται με τη βία, αλλά με τη συγκατάθεση της ψυχής. Γι' αυτό σε όσους ζητάνε θαύμα για να πιστέψουνε, δεν δίνεται, κατά τον λόγο που είπε ο Χριστός στους Φαρισαίους: «Γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον επιζητεί και σημείον ου δοθήσεται αυτή».

Αλλά και θαύμα να δει ένας άπιστος, η υπερηφάνεια δεν τον αφήνει να πιστέψει, για να μη φανεί ευκολόπιστος και καταφρονηθεί.

Πριν καιρό έγραψα με συντομία πέντε- έξι άρθρα για τα θαύματα που γίνονται σ' ένα χωριό της Μυτιλήνης, με τον τίτλο «Φρικτά μυστήρια». Πολλοί αναγνώστες συγκινήθηκαν στο έπακρο, ιδίως οι ταπεινοί κι' αγράμματοι άνθρωποι, «τα μωρά του κόσμου και τα εξουθενημένα». Οι έξυπνοι όμως κι' οι τετραπέρατοι δεν δώσανε σημασία, και κάποιοι απ' αυτούς με περιγελάσανε και μου γράψανε πως λέγω ανοησίες.

Αλλά, «Θεός ου μυκτηρίζεται». Από τότε ως τα σήμερα τα θαύματα δεν πάψανε, κι ολοένα γίνονται πυκνότερα και τρομαχτικότερα. Οι άνθρωποι που τα βλέπουνε μου τα γράφουνε με όλα τα καθέκαστα, κι απ' αυτά κάνω ένα βιβλίο που θα είναι σαν πυρωμένο σίδερο για τις άπιστες γλώσσες (Πρόκειται για το βιβλίο «Σημείον μέγα» που εξέδωσε ο « Αστήρ»). Αυτόν τον καιρόν γίνονται ανασκαφές, για να βρεθεί η αρχαία εκκλησία με τα λείψανα εκείνων που φανερώνονται ολοζώντανοι μπροστά στους απλούς ανθρώπους, στον ύπνο και στον ξύπνο τους, καθώς κι εικόνες και τα' άλλα κειμήλια. Θα είχανε βρεθεί όλα, και θα ξεσκεπαζόταν γρήγορα ολότελα αυτός ο φοβερός κρατήρας, που θα σάρωνε τους άπιστους με την αγιασμένη λάβα του, αν υπήρχανε περισσότερα μέσα στα χέρια των φτωχών ανθρώπων που σκάβουνε με μια πίστη που είναι σαν φωτιά.

Μα, όπως και να είναι, με τη χάρη του Θεού «την τ' ασθενή θεραπεύουσαν και τα ελλείποντα αναπληρούσαν», θα βγάλουνε σε καλό τέλος το βλογημένο αυτό έργο, και θα θριαμβέψει η ακατάλυτη πίστη μας, και θα ακουστεί ως τα πέρατα του άπιστου κόσμου η βροντερή φωνή: «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός ο ποιών θαυμάσια μόνος!».

Επιστολή ντοκουμέντο του Στρατηγού Μακρυγιάννη, χαστούκι στο σημερινό πολιτικό σύστημα!

Επιστολή ντοκουμέντο του Στρατηγού Μακρυγιάννη, χαστούκι στο σημερινό πολιτικό σύστημα!

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ

ΠΩΣ ΤΟΝ ΕΒΙΩΣΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΥΣΕ

Ο ΑΓΝΟΣ ΚΑΙ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΗΡΩΑΣ,

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ

Παραθέτομε κατωτέρω ἐπιστολὴν τοῦ Στρατηγοῦ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ * (1794 Ἀβορίτη Δωρίδος-1864 Ἀθήνα),- ἑνὸς ὄντως φιλαλήθους καὶ εἰλικρινοῦς Ἕλληνος, οὐχὶ καὶ κατ’ἀνάγκην ἀπολύτως ἀντικειμενικοῦ καὶ ἀμερολήπτου, κατὰ τὸν ἱστορικὸν Σπυρίδωνα Ἀσδραχᾶ- ὡς καὶ σχετικὸν μὲ αὐτὴν ἀπόσπασμα τῶν Ἀπομνημονευμάτων του καὶ θέτομε

τὸ ΕΡΩΤΗΜΑ ἤ μᾶλλον τὰ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ:

Τὶ ἄλλαξε εἰς τὴν χριστιανικήν μας πατρίδα εἰς τὰ 170 καὶ πλέον ἔτη ἀπὸ τὴν ὡς κατωτέρω ἐκτεθειμένην ρεαλιστικὴν κατάστασιν;;;

Ποία εἶναι ἡ ἀνθρωπιστική, πολιτισμική, οἰκογενειακή, θρησκευτικὴ καὶ πολιτική μας ἔκτοτε ἐξέλιξις-κατάντημα;;;

ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ἄς τὴν δώσῃ ὁ καθεὶς εἰς τὸν ἑαυτόν του, κατόπιν μεγίστης περισκέψεως· ἀλλὰ καλὸν καὶ ὠφέλιμον εἶναι νὰ μὴ περιορισθῇ μόνον εἰς αὐτά, καὶ νὰ κάμνῃ παραλληλισμὸν τοῦ βίου καὶ συμπεριφορᾶς τοῦ ἥρωος Ἰ. Μακρυγιάννη, τοῦ γέρου τοῦ Μοριᾶ καὶ ἄλλων ἁγνῶν καὶ ἀνιδιοτελῶν Ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας μὲ τοὺς σημερινοὺς «ἐθνοπατέρας»…

* Τὸ πραγματικὸν ἐπίθετον τοῦ Στρατηγοῦ ἦτο Τριανταφυλλοδημήτρης. Τὸ ἐπίθετονΜακρυγιάννης ἔλαβε ἀπὸ τοὺς συμπολεμιστάς του λόγῳ τοῦ ὑψηλοῦ ἀναστήματός του.

Ἐπιστολὴ πρὸς Βασιλέα

(1834)

(Ἐκ τῆς ἐφημερίδος «Ἐθνική», ἀριθ. 22/ 23.12.1834)·

Βασιλεῦ !

Ὡς ἕνας καὶ ἐγὼ ἀγωνιστὴς εἰς τὰ περασμένα δεινὰ τῆς πατρίδος μου, ἐγνώρισα εἰς πολλὰ μέρη ἀνδρείους στρατιωτικοὺς καὶ τιμίους πολίτας, ὁποὺ ἐθυσίαζον καὶ τὴν κατάστασίν τους καὶ τὴν ἰδίαν ζωήν τους μὲ μεγάλην εὐχαρίστησιν διὰ νὰ ἰδοῦν μίαν ἡμέραν τὴν πατρίδα τους ἐλευθέραν. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐσκοτώθηκαν εἰς τὸν πόλεμον∙ ἄλλοι ἔμειναν αἰχμάλωτοι καὶ ἄλλοι ἐπληγώθησαν, καὶ τώρα μετὰ τὴν ἐλευθέρωσιν τῆς πατρίδος τοὺς βλέπω νὰ περιπατοῦν εἰς τοὺς δρόμους γυμνοὶ καὶ ξυπόλυτοι∙ βλέπω χήρας καὶ ὀρφανὰ νὰ ζητοῦν ἔλεος διὰ νὰ παρηγορήσουν τὴν πείναν τους, καὶ μὲ τὰ δάκρυα εἰς τὰ μάτια νὰ περιφέρωνται καὶ νὰ προξενοῦν ἐντροπὴν εἰς τὴν ἀχάριστον πατρίδα, διὰ τὴν ὁποίαν ἔχασαν τοὺς ἄνδρας των, ἔχασαν τοὺς γονεῖς των. Ἐκεῖνοι, ὁποὺ τοὺς γνωρίζουν καὶ ἠμποροῦν νὰ πληροφορήσουν τὴν Κυβέρνησιν, κρύπτουν τὴν ἀλήθειαν καὶ φροντίζουν μόνον νὰ δώσουν τὰς ἀνταμοιβὰς εἰς τοὺς δούλους καὶ κόλακάς των, εἰς ἀνθρώπους ἀναξίους, εἰς τοὺς ὁποίους ἡ πατρὶς δὲν γνωρίζει κανένα χρέος. Εἰς μὲν τοὺς καλοὺς καὶ δυστυχεῖς ἀγωνιστὰς λέγουν ὅτι ἡ πατρὶς εἶναι πτωχή, εἰς δὲ τοὺς κόλακάς των τὴν ἀποδεικνύουν πλουσίαν. Ἐὰν εἶναι πτωχή, καθὼς καὶ εἶναι βέβαια, ἔπρεπε νὰ εἶναι πτωχὴ εἰς ὅλους, καὶ ὄχι μόνον διὰ ἐκείνους, ὁποὺ ἐδοκίμασαν τόσους ἀγώνας, καὶ ἦλθαν εἰς ἐλεεινὴν κατάστασιν διὰ τὴν ἐλευθερίαν της. Ἡ τοιαύτη ἀδικία κάμνει σήμερον πολλοὺς Ἕλληνας νὰ ἀγανακτοῦν ἐναντίον τῆς πατρίδος, καὶ νὰ βλέπουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ὡς ἐχθρὸν χειρότερον ἀπὸ τὸν Τοῦρκον. Ἐγὼ ὅμως, Ὑψηλὴ Ἀντιβασιλεία, δὲν εἶμαι ἄδικος, ἀλλὰ ὡς εὐαίσθητος εἰς τὴν δυστυχίαν τόσων ἀγωνιστῶν, παρακινοῦμαι νὰ φανερώσω τὴν ἀδικίαν πρὸς τὴν κυβέρνησίν μου, τὴν ὁποίαν μετὰ Θεὸν σέβομαι καὶ τιμῶ καὶ ἀγαπῶ, καθὼς χρεωστεῖ νὰ κάμνῃ κάθε ἄνθρωπος ἀφωσιωμένος εἰς τὴν πατρίδα του. Ἂν ἡ πατρίς μας εἶναι πτωχή, διατὶ ἡμεῖς μερικοὶ Ἕλληνες νὰ παίρνωμεν ἀπὸ χίλιες δραχμὲς καὶ κάτω τὸν μήνα, οἱ δὲ συνάδελφοί μας νὰ ψωμοζητοῦν καὶ νὰ περιπατοῦν γυμνοὶ καὶ ξυπόλυτοι; Διὰ τὴν τιμὴν καὶ ὑπόληψιν καὶ τῆς πατρίδος καὶ τοῦ Βασιλέως μου κρίνω δίκαιον νὰ κόψωμεν ἕνα μέρος ἀπὸ τὸν μισθόν μας, διὰ νὰ δοθῇ καὶ εἰς αὐτοὺς τοὺς δυστυχεῖς. Ἐγώ, ὅταν ἐπληγώθην εἰς τοὺς Μύλους τοῦ Ναυπλίου, ἔλαβα δῶρον ἀπὸ τὴν πατρίδα μου, τὸ ὁποῖον εἶναι περίπου ἑκατὸν πενήντα δραχμὰς τὸν μήνα· τώρα λαμβάνω πολὺ περισσότερον μηνιαῖον μισθόν, δηλ. σχεδὸν τριακοσίας ἑβδομήκοντα δραχμάς. Ὅθεν ἐγὼ πρῶτος παρακαλῶ τὴν Ἀντιβασιλείαν νὰ διατάξῃ νὰ κοπῇ αὐτὸς ὁ μισθός μου ὅλος, ἕως ὅτου ἡ Κυβέρνησις νὰ λάβῃ καιρὸν νὰ εὐθετήσῃ τὰ πράγματα καὶ νὰ τὰ θεραπεύσῃ κατὰ τὸ καλύτερον, καὶ νὰ μὲ δοθοῦν πάλιν κατὰ μήνα αἱ ἑκατὸν πενήντα δρχ. ἐκεῖναι, καθὼς ἐξ ἀρχῆς μ’ ἔκρινεν ἄξιον ἡ πατρίς μου· ὁ δὲ μισθός μου ἂς δοθῆ εἰς ἄλλους δυστυχεῖς συναγωνιστάς μου, τῶν ὁποίων ἡ γύμνωσις καὶ ἀπελπισία, μὰ τὴν πατρίδα μου καὶ μὰ τὸν Βασιλέα μου, δὲν μ’ ἀφήνει νὰ κοιμηθῶ ἡσύχως ὅλην τὴν νύκτα. Ἂν δὲν εἶχα τόσην φαμιλίαν, ἂν δὲν ἤμουν ἀσθενὴς τὸν περισσότερον καιρόν, καὶ ἂν δὲν εἶχα ἱκανὰ χρέη, δὲν ἤθελα νὰ δώσω καὶ αὐτὸ τὸ ὀλίγον βάρος εἰς τὴν πατρίδα μου. Δὲν εἶναι ἀμφιβολία, ὅτι ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἔχουν καλὰ αἰσθήματα καὶ μεγάλην ἀγάπην εἰς τὸν Βασιλέα μας· ἐπιθυμῶ ὅμως νὰ μὴ ὑπάρχῃ κανένας, ὁποὺ νὰ νομίζῃ, ὅτι ἔχει δίκαια παράπονα εἰς τὴν ἀθωότητά του καὶ εἰς τὴν καλωσύνην του∙ ἐπιθυμῶ νὰ εἶναι ὅλοι εὐχαριστημένοι ἀπὸ τὴν πατρίδα,καὶ νὰ μὴ εἶναι εἰς ἄλλους πτωχὴ ἡ πατρὶς καὶ εἰς ἄλλους πλουσία·ἀλλὰ νὰ ἀνταμείψη ὅλους ἐκείνους, ὁποὺ ἔπαθαν διὰ τὴν ἐλευθερίαν της. Παρακαλῶ μὲ τὸ ἀνῆκον σέβας τὴν Ἀντιβασιλείαν, ἀφοῦ διατάξῃ ἀπὸ τὸ παρὸν τὴν παῦσιν τοῦ μισθοῦ μου, νὰ διατάξῃ νὰ μὲ δίδεται τὸ παλαιὸν τῆς πατρίδος σιτηρέσιον.

Ἐν Ἀθήναις τῇ15 Δεκεμβρίου 1834

Ἰωάννης Μακρυγιάννης

Ἀκολουθεῖ ἡ ἐκ τῶν ὑστέρων ὑπὸ τοῦ ἰδίου Στρατηγοῦ καταγραφὴ τῆς ἀνωτέρω πράξεως εἰς τὰ Ἀπομνημονεύματά του (ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ, Εἰσαγωγὴ-Σχόλια Σπυρίδωνος Ἰ. Ἀσδραχᾶ, Ἐκδοτικὸς οἶκος ΜΕΛΙΣΣΑ, Πανεπιστημίου 34 Ἀθήνα-νέα δι/νσις Σκουφᾶ 58, Ἀθήνα), ὡς τὸ κατωτέρω ἀπόσπασμα:

Οἱ πεινασμένοι ἀγωνιστὲς. Σχέδιο Μακρυγιάννη

Ὅταν ἦρθε ἡ Κυβέρνηση ἐδῶ {σημ. ἐννοεῖ τὴν Ἀθήνα}, ἦρθαν καὶ πολλοὶ ἀγωνισταὶ πεθαμένοι τῆς πείνας καὶ κατεξοχὴ ἀξιωματικοί. Εἶδαν ὁποὺ ἔφκιασα αὐτὸ τὸ σπίτι, ἔλπιζαν ὅτι μὄδωσε κανένας πλούτη, ἄρχισαν καὶ μοῦ γύρευαν ἄλλος εἴκοσι τάλαρα, ἄλλος δέκα κι᾿ ἄλλος ἀπάνου κι᾿ ἄλλος κάτου. Τέλος πάντων κι᾿ ἐγὼ καταχρεωνόμουν καὶ τοὺς ἀνθρώπους δὲν μποροῦσα νὰ τοὺς εὐκαριστήσω σὲ ὅλη τὴν αἴτησὶν τους∙ τοὺς ἔδινα ὅ,τι μποροῦσα κι᾿ ἀντὶς νὰ τοὺς ἔχω φίλους, τοὺς ἔπιανα ὀχτρούς. Εἶχα κι᾿ ἕνα μήνα ὁποὺ ἄρχισα νὰ παίρνω μιστὸν τοῦ βαθμοῦ μου, καθὼς καὶ οἱ ἄλλοι∙ ἔπαιρνα τρακόσες ἑξήντα δραχμές. Εἶδα αὐτό, καὶ πέθαιναν καὶ οἱ ἄνθρωποι εἰς τὰ παλιοκλήσια, ὁπλαρχηγοὶ κι᾿ ἄλλοι, κι᾿ ἀπὸ τὴν πείνα κι᾿ ἀπὸ τὸ κρύον, τότε στοχάστηκα: Οἱ ἀγωνισταὶ νὰ πεθαίνουν τῆς πείνας, κι᾿ ἐμεῖς νὰ πλερωνόμαστε ὀλίγοι ἄνθρωποι; Ἐμεῖς οἱ ὀλίγοι φέραμεν τὴν λευτεριά; Νὰ κόψωμεν κι᾿ ἐμεῖς τὸν μιστόν μας, εἴτε νὰ πάρουν καὶ οἱ ἀδελφοί μας συναγωνισταί! Εἰδὲ ξίκι νὰ γένη καὶ σ’ ἐμᾶς! Τότε φκιάνω μίαν ἀναφορὰ καὶ λέγω∙ «Ἐπειδήτις ὅσοι ἀγωνίστηκαν πεθαίνουν ἀπὸ τὴν πείνα καὶ τὴν ταλαιπωρίαν, καθὼς καὶ χῆρες τῶν σκοτωμένων καὶ παιδιά τους, τὸν μιστὸν ὁποὺ μοῦ δίνετε διατάξετε νὰ μοῦ κοπῆ ὅλος καὶ νὰ τὸν δίνετε εἰς τοὺς ἀγωνιστὰς καὶ χῆρες κι᾿ ἀρφανὰ τῶν σκοτωμένων. Κι᾿ ἐγώ, ἐπειδήτις καὶ χρωστῶ ξένα χρήματα κι᾿ ἔχω καὶ φαμελιὰ μεγάλη, διατάξετε νὰ μοῦ δοθῆ τὸ μικρὸν δῶρον ὁποὺ ἀποφάσισαν ὅλες οἱ Κυβέρνησες ὅταν πληγώθηκα εἰς τοὺς Μύλους τ᾿ Ἀναπλιοῦ, ὁποὺ εἶναι ὥς ἑκατὸν ἑξήντα πέντε δραχμές, νὰ ζήσω κι᾿ ἐγὼ μὲ τὴν φαμελιά μου ὅσο ἡ Κυβέρνηση νὰ δικιώση ὅλους τους ἀγωνιστάς, καὶ μεράστε τοὺς τὸν μιστόν μου τῶν δυστυχισμένων ἀγωνιστῶν». Ἔδωσα τὴν ἀναφορά μου εἰς τὴν Ἀντιβασιλεία καὶ τὄβαλα καὶ εἰς τὸν τύπον νὰ παρακινη-θοῦν κι᾿ ἄλλοι.

Τὸ ἀποτέλεσμα ποῖον ἦτο;

Μᾶς τὸ λέει εἰς τὴν συνέχειαν ὁ Στρατηγός:

Συνεχίζει ὁ Μακρυγιάννης εἰς τὰ Ἀπομνημονεύματά του:

Ὁ Μακρυγιάννης ἀνακρίνεται γιὰ τὸ σχέδιό του

Τότε πάγει ὁ Κωλέτης καὶ λέγει τῆς Ἀντιβασιλείας∙ «Αὐτὸς ὁποὔκαμεν αὐτὸ μαζώνει ὅλους τοὺς ἀδικημένους καὶ θὰ κάμη ἀπανάστασίν» — κὶ ἄν μοὖρθε παρόμοια ἰδέα, νἄχω τὴν κατάρα τῆς πατρίδος! Καὶ δίνει γνώμη νὰ μὲ πιάσουν νὰ μὲ στείλουν εἰς τὸ Παλαμήδι νὰ μὲ φυλακώσουνε. Ἔρχεται ὁ διοικητὴς ὁ Ἀξιώτης, ὁ φρούραρχος, ὁ γκενερὰλ Πίζας μ’ ἀνακρένουν πῶς τὄκαμα αὐτὸ καὶ ποιὸς μὲ διάταξε. Τοὺς λέγω κι᾿ ἐγώ∙ «Τὸ κεφάλι μου μὲ διάταξε, ὅταν ἦταν τὰ μεσάνυχτα, ὁπού ἠταν πολλὰ ἥσυχα, καὶ τὄκαμα. Ἐκλείστηκα ἐδῶ εἰς τὸ κάστρο μ’ ἑκατὸν εἴκοσι ὀχτὼ ἀνθρώπους καὶ γλίτωσαν σαράντα μόνον κι᾿ αὐτῆνοι καταπληγωμένοι. Ἦρθα εἰς τὸν Φαληρέα μὲ περίτου ἀπὸ ὀχτακόσους καὶ σκοτώθηκαν οἱ μισοί. Ἐκεῖ ὁποὺ δυστυχοῦν οἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιὰ ἐκεινῶν ἂς δυστυχήσουνε καὶ τὰ δικά μου!» Σηκώθηκα καὶ πῆγα εἰς τὸν ἀγαθὸν Βασιλέα καὶ τὸν βάσταξα ἀπάνου ἀπὸ μίαν ὥρα. Τοῦ ξηήθηκα πῶς σηκώσαμεν ντουφέκι τῶν Τούρκων καὶ πόσο μας ὠφέλησαν καὶ πόσο μᾶς ζημίωσαν οἱ δικοί μας πολιτικοὶ καὶ νὰ ἰδῆ τὴν κατάστασιν τοῦ κράτους του, ἂν θέλη μίαν ἡμέρα νὰ βασιλέψη. «Κι᾿ ἐγὼ λυποῦμαι τοὺς δυστυχεῖς καὶ διὰ τὴν ἡσυχί-αν τοῦ κράτους σου, ὁπου εἶναι ἡ πατρίδα μου, ἔκοψα τὸ ψωμὶ ἀπὸ τὰ παιδιά μου νὰ τὸ δώσω τῶν φτωχῶν ἀγω-νιστῶν». Τότε πῆρε τὴν εὐκαρίστησιν καὶ μοῦ εἶπε νὰ πάγω νὰ τὰ εἰπῶ καὶ τῆς Ἀντιβασιλείας αὐτά. Καὶ πῆγα καὶ τὰ εἶπα. Καὶ διάταξαν κι᾿ ἔγινε μιὰ ξεκονόμηση εἰς τοὺς ἀγωνι-στὰς καὶ χῆρες κι᾿ ἀρφανὰ τῶν σκοτωμένων. Μοῦ εἶπαν νὰ τὰ πάρω νὰ τὰ μεράσω ἐγώ, δὲν θέλησα∙ εἶπα νὰ τὰ μεράση ὁ Δεσπότης καὶ οἱ παπάδες. Κὶ᾿ ἔτζι ἔγινε. Κι᾿ ὁ Βασιλέας σηκώθη τὴν αὐγὴ καὶ πῆγε εἰς τὸ συβούλιον τῆς Ἀντιβασι-λείας, ὁποὺ δὲν ματάειχε πάγει. Καὶ μὲ γλίτωσε ὁ Βασιλέας ἀπό τοὺς ἀπατεῶνες, ὁποῦ θὰ μ’ ἔχαναν ἀδίκως διὰ νὰ θέλω νὰ κάμω καλό. Τέτοιοι ἀνθρωποφάγοι εἴμαστε ἐμεῖς, καὶ διὰ κεῖνο ἤμαστε σκλάβοι τόσους αἰῶνες εἰς τοὺς Τούρκους— κι᾿ ἐμεῖς παιδιὰ αὐτηνῶν εἴμαστε καὶ τὴν ἀρετὴ τοὺς ἔχομεν.Ἐμεῖς νὰ ζοῦμεν καλὰ καὶ οἱ ἄλλοι ἄς χαθοῦνε —κι᾿ ὅποιος τοὺς βοηθήση νὰ τὸν χάσουμεν κι᾿ ἐκεῖνον!

Οι ρίζες του Χριστιανικού Σιωνισμού

Οι ρίζες του Χριστιανικού Σιωνισμού

«Η άποψή μου για τους Χριστιανούς Σιωνιστές; Είναι αποβράσματα, (scum) αλλά μην τους το πείτε. Χρειαζόμαστε όλους τους χρήσιμους ηλίθιους αυτή τη στιγμή». ~ Δήλωση που φέρεται ότι είπε ο Binyamin Netanyahu.

Ο Χριστιανικός Σιωνισμός είναι η πίστη ενός μεγάλου τμήματος των Διαμαρτυρομένων Χριστιανών στις αγγλόφωνες χώρες και περισσότερο στις ΗΠΑ (κυρίως εκείνων που ανήκουν σε Ευαγγελικές & Πεντηκοστιανές εκκλησίες), ότι η επιστροφή των Εβραίων στους Αγίους Τόπους, και η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948, είναι η εκπλήρωση των προφητειών της Βίβλου.
Σύμφωνα με τους Χριστιανούς Σιωνιστές, ο Χριστός δεν μπορεί να επιστρέψει στη γη μέχρι πρώτα να συμβούν ορισμένα γεγονότα: Οι Εβραίοι πρέπει να επιστρέψουν στην Παλαιστίνη, να αποκτήσουν τον έλεγχο της Ιερουσαλήμ και να ανοικοδομήσουν τον ναό του Σολομώντα, στη συνέχεια, όλοι πρέπει να συμμετάσχουν στη τελική, μεγάλη μάχη του Αρμαγεδδώνα.
Το έδαφος στο οποίο αναπτύχθηκε ο λεγόμενος «Χριστιανικός» Σιωνισμός είχε προετοιμαστεί και τροφοδοτείται μέχρι σήμερα από την λεγόμενη θεωρία των Οικονομιών (Dispensationalism) του John Nelson Darby (1800-1882), ιδρυτή των «Χριστιανών Αδελφών». Κατά την θεωρία αυτή, κεντρική θέση έχει ο Ισραήλ, ο οποίος παραμένει ο «περιούσιος λαός» του Θεού, ενώ η Χριστιανική Εκκλησία είναι απλώς μία «παρένθεση» στο σχέδιο του Θεού. Ο Χριστιανικός Σιωνισμός έγινε δημοφιλής τον 19ο αιώνα από τον Cyrus Scofield, όταν έγραψε σε μορφή Βίβλου, τη δική του ερμηνεία των γεγονότων στην ιστορία.
Όπως γράφει πρόσφατο άρθρο των New York Times αναδημοσιευμένο από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Όλα αυτά μπορεί να ηχούν σαν ενδοθρησκευτική παραφιλολογία, αλλά ενέπνευσαν δύο από τους τρεις σημαντικότερους παράγοντες για τη δημιουργία και επιβίωση του κράτους του Ισραήλ, τη βρετανική παρέμβαση στην Παλαιστίνη και την αμερικανική υποστήριξη προς το εβραϊκό κράτος.
Η επίδραση που θα έχει στην ζωή όλων μας ένας ενδεχόμενος (για πολλούς σίγουρος) πόλεμος με το Ιράν, τον οποίον ζητούν επιμόνως οι χριστιανοί Σιωνιστές, κάνει το ζήτημα αρκετά ενδιαφέρον. Όπως καταλήγει το παραπάνω άρθρο: Ο αμερικανικός χριστιανικός σιωνισμός είναι μια ιδιαίτερα τοξική μορφή σύγχρονου φονταμενταλισμού. Βλάπτει σοβαρά το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, τις ΗΠΑ και την ειρήνη.  

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί τόσοι πολλοί Χριστιανοί υποστηρίζουν τους πολλούς πολέμους της Αμερικής στη Μέση Ανατολή. Ένας Αμερικάνος χριστιανός εξιχνιάζει την αίρεση του Χριστιανικού Σιωνισμού ή αυτό που αποκαλούν μερικοί "Άγριο Ευαγγελικαλισμό" …

Του Charles Carlson, (We Hold These Truths):

Ο παγκόσμιος πόλεμος κατά του Ισλάμ από την Αμερικάνικη Χριστιανική Δεξιά παρατηρήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1983, και έγινε επίσημος το 1991 με την πρώτη καταστροφή στο Ιράκ. Μόνο οι Χριστιανοί Σιωνιστές (γνωστοί με πολλά άλλα ονόματα) πιστεύουν ότι ο πόλεμος είναι ένα αναπόφευκτο μέρος της θρησκείας τους, και έτσι κάνουν ελάχιστα για να αντισταθούν. Λόγω αυτού του μη-χριστιανικού λάθους, έχουν γίνει η κύρια αιτία της συγκρούσεώς μας, της συγκρούσεως που έχει γίνει διαρκής.

Οι Χριστιανοί Σιωνιστές είναι η μόνη εναπομένουσα φατρία οποιουδήποτε μεγέθους που υποστηρίζει τον πόλεμο στο Ιράκ. Ως εκ τούτου, είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την οικονομική και κοινωνική καταστροφή, και παραμόρφωση λόγω της πίστης της δικής τους, είναι οι σπόροι της ίδιας τους της καταστροφής. Τους βρίσκουμε ανάμεσα στους φίλους, τις οικογένειές μας και τους συνεργάτες μας. Αυτό είναι ένα πρόβλημα, γιατί δεν μπορούμε να γυρίσουμε την πλάτη μας στους χριστιανούς Σιωνιστές, να τους περιφρονήσουμε και απλά να τους πούμε ανόητους. Μπορεί να είναι κάποιοι από τους καλύτερους φίλους μας, τα αφεντικά μας, ακόμη και η γυναίκα μας ή τα παιδιά μας, έτσι πρέπει να μάθουμε να τους αντιμετωπίζουμε.

Οι ατελείωτοι πόλεμοι πάντα είχαν και πάντα θα έχουν ως αποτέλεσμα την ηθική όσο και οικονομική καταστροφή του επιτιθέμενου όσο και την καταστροφή της θρησκευτικής ελευθερίας. Οι υψηλές τιμές της βενζίνης και των τροφίμων δεν έχουν καμία σημασία σε κάποιους πολιτικούς και βιομηχάνους οι οποίοι βλέπουν ότι ένας πόλεμος τους συμφέρει. Εξαπατούν τους χριστιανούς Σιωνιστές, καθιστώντας τους καταλυτικό παράγοντα, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι ο πόλεμος είναι κάτι «αναγκαίο» για την πίστη τους. Οι Ιουδαιο-Χριστιανοί μπορούν εύκολα να γείρουν προς την υποστήριξη των συγκρούσεων, στο βαθμό που οι μουσουλμάνοι θα είναι οι αποδέκτες των βομβών μας και των σφαιρών μας, και εφόσον το κράτος του Ισραήλ γίνεται αντιληπτό ότι θα επωφεληθεί από αυτό.

Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογώ το άνανδρο Κογκρέσο που υποκύπτει στο λόμπι του πολέμου. Γνωρίζουμε ότι λίγοι θα βγάλουν πολλά χρήματα από τον πόλεμο και εργάζονται για αυτό. Αλλά αυτοί οι επαγγελματίες ‘πολεμοποιοί’ δεν φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν ότι ένας Θεός ελέγχει το αιώνιο πεπρωμένο τους. Επίσης, δεν απορρίπτω την επιρροή των Εβραίων Σιωνιστών, οι οποίοι θεωρούν ότι ένας πόλεμος στη Μέση Ανατολή είναι προς το εθνικό συμφέρον τους. Αλλά και για κάθε Εβραίο σιωνιστή στην Αμερική υπάρχουν δέκα ή είκοσι χριστιανοί Σιωνιστές να κάνουν περισσότερα.

Είναι πεποίθησή μου, ως ακόλουθος του Ιησού Χριστού, ότι σε εκείνους τους χριστιανούς που αποστρέφονται τα λόγια του Ιησού, «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, και αγαπάτε τον αδελφό σας ... ακόμα και τους εχθρούς σας, όπως αγαπάτε τον εαυτό σας» ... σε αυτούς τους "χριστιανούς" αξίζει το πιο καυτό μέρος της Κόλασης, όπως το έθεσε ο Δάντης. Επειδή, αν εκείνοι που ισχυρίζονται ότι ακολουθούν τον Χριστό δεν φωνάξουν για τη δικαιοσύνη και την προστασία των αθώων, ποιος θα το κάνει;

Η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο αν κατανοήσουμε τις ρίζες του χριστιανικού σιωνισμού.

Οι περισσότεροι Χριστιανοί Σιωνιστές είναι Σιωνιστές χωρίς να το ξέρουν. Μπορεί και να το αρνηθούν. Συνήθως περιγράφουν τους εαυτούς τους ως ‘Ευαγγελικοί’, ‘Dispensationalists’, ‘pre-Millennialists’, ή «αναγεννημένοι χριστιανοί». Πολύ λίγοι νιώθουν άνετα με τα ριζοσπαστικά στοιχεία του χριστιανικού Σιωνισμού αν σταματήσουν λίγο να το σκεφτούν, αλλά δεν το κάνουν. Η εκκλησία τους είναι για τους περισσότερους, μια άνετη κοινωνική διέξοδος, ειδικά για τις οικογένειές τους, και η κοινωνία που αυτοί επιθυμούν. Οι κοινωνικοί τους δεσμοί είναι πολύ καλύτεροι από τους θεολογικούς τους οποίους δεν μπορούν να καταλάβουν και να απαγγέλλουν.

Αν ο χριστιανικός Σιωνισμός μπορεί να ξεσκεπασθεί ως μια πολεμοχαρής θρησκεία, η Αμερική μπορεί να απολαύσει την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, και τουλάχιστον κάποια από την ευημερία που έχουμε χάσει. Πολλοί από εμάς βιώνουμε οικονομικές αγωνίες ως αποτέλεσμα των πολλών πολέμων που οι χριστιανοί σιωνιστές έχουν υποστηρίξει, επειδή, υποτίθεται, αυτοί οι πόλεμοι «ευχαριστούν τον Θεό» και είναι αναγκαίοι για την επιστροφή του Χριστού στη γη.

Στην κορυφή της πυραμίδας της χριστιανικής σιωνιστικής σέκτας (που είναι μόνο 100 ετών) είναι οι προσωπικότητες που προβάλλονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως ο John Hagee, (φωτο), Rod Parsley, Pat Robertson, Jerry Falwell, Benny Hinn, Joyce Meyer και εκατοντάδες άλλοι. Κάθε ένας έχει εκφράσει ανοιχτά την άποψη ότι ο πόλεμος εναντίον μουσουλμανικών κρατών είναι απαραίτητος και ευπρόσδεκτος. Επί του παρόντος, οι περισσότεροι από αυτούς απαιτούν τον επόμενο προγραμματισμένο στη σειρά πόλεμο των ΗΠΑ κατά του Ιράν. Επίσης, το Σουδάν είναι στην πολεμική τους ατζέντα.

Μπορείτε να ρωτήσετε οποιονδήποτε πιστό χωρίς να πληγώσετε τα συναισθήματά του: «Πιστεύετε ότι το κράτος του Ισραήλ είναι η εκπλήρωση των βιβλικών προφητειών;»

Δέκα εκατομμύρια Αμερικάνοι πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτό το ερώτημα, γιατί εάν πιστεύουν ότι το Ισραήλ είναι η εκπλήρωση των βιβλικών προφητειών, τότε που χωράει ο Ιησούς; Είναι απλό, ή ο Ιησούς Χριστός ή το Ισραήλ είναι η εκπλήρωση των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης. Χώρος και για τους δύο στο Χριστιανισμό δεν υπάρχει. Αν έχετε διδαχθεί ότι το πολιτικό Ισραήλ συμμετέχει με κάποιο τρόπο στην πνευματική σας ζωή, έχετε μολυνθεί!

Οι ‘ορθόδοξοι’ ή οι παραδοσιακοί χριστιανοί ανέκαθεν πίστευαν ότι ο Ιησούς, και όχι το Ισραήλ είναι η σωστή απάντηση. Μόνο οι χριστιανοί Σιωνιστές συμπεραίνουν ότι το πολιτικό Ισραήλ (δηλαδή το κράτος του Ισραήλ) είναι στο σχέδιο του Θεού για το μέλλον, και ότι, παρά τη μισαλλοδοξία, το ρατσισμό, και τους συνεχείς πολέμους, το πολιτικό Ισραήλ είναι ο «εκλεκτός λαός του Θεού».

Σήμερα, περίπου το ένα τρίτο από τα 210 εκατομμύρια Αμερικανούς ενήλικες που δηλώνουν Χριστιανοί, επηρεάζονται από τον χριστιανικό Σιωνισμό. Μιλάμε για περίπου 70 εκατομμύρια, οι περισσότεροι από τους οποίους ψηφίζουν, και κάνουν τους χριστιανούς Σιωνιστές το πιο ισχυρό και πολυπόθητο μπλοκ ψηφοφόρων στον κόσμο, όπως μπορούμε να δούμε καθαρά σε κάποια εκλογική αναμέτρηση, που μεταφράζεται σε περίπου 26 εκατομμύρια ψήφους! Αυτό σημαίνει ότι το γκρουπ αυτό είναι πολύ πολυπόθητο από κάθε πολιτικό υποψήφιο.

Το πιο προφανές παράδειγμα ήταν η απερίσκεπτη επιδίωξη του Τζον Μακέιν για την υποστήριξη της Χριστιανικής Δεξιά που τον οδήγησε σε μεγάλη αμηχανία όταν από τον άμβωνα οι δύο μανιακοί Σιωνιστές, ο John Hagee και ο Rod Parsley που και οι δύο ζητούσαν την πυρηνική καταστροφή του Ιράν.

Η διδασκαλία του Ιησού Χριστού μιλάει για ειρήνη και αγάπη στο γείτονα. Αυτό είναι το σήμα της Αμερικής της δικαιοσύνης. Στα μέσα του 19ου αιώνα, οι εκκλησίες της Αμερικής φώναξαν για την ειρήνη σε έναν κόσμο όπου οι πόλεμοι ήταν πολύ συνηθισμένοι. Αργότερα, μόλις μπήκε ο 20^ος αιώνας, ο χριστιανικός σιωνισμός έβγαλε τις πρώτες του ρίζες.

Ο Γάλλος συγγραφέας Alexis deTocqueville, ενώ ταξίδεψε στην Αμερική κατά το πρώτο τρίτο του 19ου αιώνα, γράφοντας για τις εκκλησίες, έπλεξε το εγκώμιο της δύναμης και του πνεύματος της Αμερικής και της αίσθησης της ηθικής των πολιτών της και ακόμη έγραψε για την παρατηρούμενη αφθονία του εκκλησιασμού στην Αμερική, κάτι που ο ίδιος φυσικά δεν θα έβλεπε στην πατρίδα του τη Γαλλία.

Ο De Tocqueville έγραψε: «Η Αμερική είναι μεγάλη, γιατί είναι καλή, και εάν η Αμερική ποτέ πάψει να είναι καλή, θα πάψει να είναι μεγάλη». Δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι οι εκκλησίες που είδε ως πηγές ηθικής συνείδησης ήταν υπό επίθεση με στόχο αυτήν την αίσθηση της δικαιοσύνης, που παρατήρησε στο εσωτερικό τους.

Η πρώτη επίθεση στις εκκλησίες ήρθε με τον πόλεμο μεταξύ των Πολιτειών στα 1861-1865, (τον λεγόμενο «Εμφύλιο») που σημάδεψε την αίσθηση της δικαιοσύνης και της ηθικής και χώρισε τις εκκλησίες όπως μόνο ο βάρβαρος πόλεμος μπορεί να κάνει. Η τρομερή σφαγή που ονομάζεται πόλεμος μεταξύ των Πολιτειών δίδαξε τους χριστιανικούς ηθικούς άνδρες τις μαζικές δολοφονίες. Αλλά αυτό δεν άλλαξε την Βίβλο τους, απλώς τους επέτρεψε να την αγνοήσουν.

Η πιο ισχυρή θεολογική επίθεση στο Χριστιανισμό ήρθε από το Oxford University Press στην Αγγλία, που το 1908 δημοσίευσε την ψευδή και σκόπιμα παραπλανητική μελέτη της Αγίας Γραφής που ονομάστηκε Scofield Reference Bible που αποσκοπούσε στη δημιουργία μιας νέας θρησκείας, με το μελλοντικό κράτος του Ισραήλ να είναι κάτι σαν ο «θεός» της.

Οι περισσότεροι ποιμένες και δάσκαλοι δεν είδαν κανένα κίνδυνο. Λίγοι προέβλεψαν τις συνέπειες της αιρέσεως Λίγοι φανταζόταν ότι θα ερχόταν να κυριαρχήσει στον Αμερικανικό Χριστιανισμό όταν το 1948 έγινε επίσημα κράτος το Ισραήλ.

Αυτή η νέα θρησκεία, επέλεξε το φιλικό ψευδώνυμο «Ευαγγελικισμός». Πολλοί μελετητές την ονομάζουν “Dispensationalism” ή “Pre-millennialism” και "Ιουδαιο-χριστιανισμό".

Ο Δρ F. Furman Kearley λέει : «Οι Χριστιανοί πρέπει να προσεύχονται για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Οι Χριστιανοί Σιωνιστές πρέπει να προσεύχονται και να εργάζονται για τον Γ ' Παγκόσμιο Πόλεμο, ώστε να έρθει ο Αρμαγεδδών. Δεν μπορούν να προσευχηθούν για την ειρήνη».

Κάρολος Ρώσσελ και Ελευθεροτεκτονισμός

Κάρολος Ρώσσελ και Ελευθεροτεκτονισμός

Το παρακάτω είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Φριτζ Σπρινκμάιερ (Fritz Springmeier) «Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ – Σχέσεις Μαρτύρων του Ιεχωβά και Μασονίας», εκδόσεις ΣΤΕΡΕΩΜΑ (ο αγγλικός τίτλος είναι ‘The Watchtower and the Masons’). Ο Fritz Springmeier (γεννημένος το 1955) είναι Αμερικάνος συγγραφέας αρκετών αποκαλυπτικών βιβλίων που θεωρούνται ότι κινούνται στον χώρο της «συνομωσίας». Στο βιβλίο του περιγράφει τη σχέση του Καρόλου Τέηζ Ρώσσελ (ή Ράσσελ), (Charles Taze Russell) (1852 - 1916), γνωστού και ως ‘πάστορα Ρώσσελ, ιδρυτή της οργάνωσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά με τον ελευθεροτεκτονισμό.

Σχετικό άρθρο: Ήταν ο Κάρολος Ρώσσελ ένας Μασόνος Σιωνιστής;

Θυμάμαι την πρώτη φορά που παρατήρησα ένα βιβλίο του ιδρυτή της αίρεσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Είχε τον τίτλο “Μελέτες επί Των Γραφών” σ’ ένα εξώφυλλο κόκκινο-καφέ και ένα περίεργο σχέδιο ενός ηλιακού δίσκου με φίδια. Στο αντίτυπό μου το αριστερό φίδι είχε μια μικρή χρυσή γλώσσα που έβγαινε από το στόμα του. Το καινούριο αυτό περίεργο σύμβολο με έφερε σε σύγχυση. Αναρωτιόμουν το συμβολικό του μήνυμα. Το βιβλίο όμως του Ράσσελ δεν μου προσέφερε κανένα στοιχείο για να κατανοήσω το νόημα του σχεδίου στο εξώφυλλο. Προφανώς το νόημα ήταν γνωστό σ’ αυτούς που “γνωρίζουν” και όχι στον τυχαίο αναγνώστη.

Οι επτά τόμοι του βιβλίου του Charles Taze Russell είχαν αυτό το περίεργο φτερωτό ηλιακό δίσκο (ο έβδομος τόμος που ήταν δεμένος όπως και οι υπόλοιποι, είχε γραφεί από τον Clayton J. Woodworth και τον George Fisher).

 

Το ίδιο έμβλημα σε θεοσοφικό βιβλίο και Μασονικό βιβλίο που αποκαλύπτει την μασονική χρήση του φτερωτού δίσκου

Στις 15 Ιουνίου 1895 στο περιοδικό “Η Σκοπιά της Σιών” (σήμερα απλά ονομάζεται “Η Σκοπιά”). Ο Ράσσελ απαντά σε μία επιστολή ενός αναγνώστη που ρωτά για τις μυστικές εταιρίες.

Η απάντηση του Ράσσελ έχει ως εξής:

“Κατά την κρίση μου η πλειονότης των “μυστικών εταιριών” είναι απλά φιλανθρωπικές και δεν έχουν μυστικά σχέδια που είναι ανταγωνιστικά προς το γενικό δημόσιο καλό. Οι μυστικές τελετές και τελετουργίες είναι απλά “παιχνίδια των αγοριών” που απασχολούν το χρόνο και την προσοχή ατόμων που δεν έχουν υψηλότερους στόχους από αυτούς που αφορούν την παρούσα ζωή”.

Ο Ράσσελ αναφέρεται σε δυο μυστικές εταιρίες στην απάντησή του που εκδόθηκε σ’ ένα άρθρο στις 15 Ιουνίου 1895. Απαντά πως αρκετές Ρωμαιοκαθολικές Εταιρίες έχουν δόλια σχέδια και σημειώνει πως οι Ελευθεροτέκτονες “βλασφημούν” τη λατρεία.

Γράφει “Σημειώνουμε επίσης πως το Τάγμα των Ελευθεροτεκτόνων κρινόμενο από το παρελθόν του έχει κάποιο μυστικό στόχο ή σχέδιο, κάτι περισσότερο από την αδελφοσύνη και την οικονομική βοήθεια σε καιρούς ασθένειας ή θανάτου. Απ’ όσο μπορούμε να κρίνουμε υπάρχει ένας αριθμός βλασφημίας της λατρείας ή παντομίμας που συνδυάζεται με τις τελετές του τάγματος αυτού και κάποιων άλλων, τις οποίες τα μέλη δεν κατανοούν που σε πολλές όμως περιπτώσεις υπηρετούν στην ικανοποίηση της επιθυμίας για λατρεία και έτσι εμποδίζει την αναζήτηση της λατρείας του θεού σε πνεύμα και αλήθεια μέσω του Ιησού Χριστού του μόνου ενδιάμεσου και μεγάλου διδασκάλου”.

Η απάντηση του Ράσσελ είναι σημαντική. Από αυτήν συμπεραίνουμε πως: α) Ο Ράσσελ δεν αντιτίθεται στις μυστικές εταιρίες, παρά μόνο για το λόγο πως του αποσπούν χρόνο από την αποστολή του που έχει στόχο της να εμπνεύσει τον κόσμο. β) Ο Ράσσελ έχει μια πιο εσωτερική γνώση για τους Μασόνους. Γνωρίζει πώς αισθάνονται τα μέλη τους και πώς οι ανώτεροι βαθμοί προωθούν τη βλάσφημη λατρεία.

Οι ομιλίες του Ράσσελ δείχνουν μια εκπληκτικά εσωτερική γνώση της Μασονίας. Στην ομιλία του “Η επιθυμία όλων των Εθνών” που πραγματοποιήθηκε ενώπιον τρισήμισυ χιλιάδων ανθρώπων ο Ράσσελ λέει: “Ο Μεγάλος Μεσσίας.. .ο επί μακρόν αναμενόμενος...για τριάντα πέντε αιώνες σι Εβραίοι περίμεναν... οι Ελευθεροτέκτονες περίμεναν 2.500 χρόνια το ίδιο λαμπρό πρόσωπο όπως είναι ο Χιράμ Αμπίφ, ο Μεγάλος Διδάσκαλος Μασόνος, του οποίου ο θάνατος, η δόξα και η μελλοντική εμφάνιση βρίσκεται διαρκώς μπροστά τους με τα γράμματα στις κατακλείδες των αψίδων. Ισχυρίζονται πως πέθανε με βίαιο θάνατο εξ’ αιτίας της υποταγής του στα ιερά μυστικά που ενσωματώθηκαν στο Ναό του Σολομώντος. Ισχυρίζονται πως πρέπει να εμφανιστεί ώστε να μπορέσει να ολοκληρωθεί ο μεγάλος Ναός για να μπορέσει να ολοκληρωθεί η μεγάλη του υπηρεσία στο Ισραήλ και σε όλους τους ανθρώπους. Ισχυρίζονται πως η παρουσία του αναμένεται σύντομα”. “Οι Ελευθεροτέκτονες περιμένουν επίσης το ίδιο λαμπρό άτομο στην παράδοσή τους που το ταυτίζουν με τον Χιράμ Αμπίφ, τον Μεγάλο Διδάσκαλο Μασόνο. Ο ίδιος μεγάλος μεσσίας ο Αρχάγγελος Μιχαήλ όπως και ο Μελχισεδέκ, που ήταν ιερέας και βασιλέας, ταυτίζεται με τον “Άνθρωπο Ιησού Χριστό”.

Κάποιες λέξεις για τον Χιράμ Αμπίφ όπως και κάποιοι ισχυρισμοί του Ράσσελ είναι σωστοί. Ο Κλωντ Μακ Κλουνγκ, ένας πρώην υψηλόβαθμος Μασόνος στο βιβλίο του “Γιατί εγκατέλειψα τη Μασονία” αποδεικνύει πως ο Χιράμ Αμπίφ είναι ο Θεός - Ήλιος - Κρόνος - Βάαλ. Οι Χριστιανικές Γραφές καταδικάζουν κάθε λατρεία του Ήλιου. Ο Ήλιος ήταν ένα δημοφιλές σύμβολο και για τον Ράσσελ. Ανέφερε μάλιστα πως ο αναστηθείς Χριστός βρισκόταν στο κέντρο του Ήλιου (WT R 5135).

Φαίνεται πως ο Ράσσελ δεικνύει πως οι Μασόνοι πιστεύουν πως ο Χιράμ Αμπίφ είναι Μεσσίας. Η αλήθεια είναι πως εδώ υπάρχουν περισσότερα απ’ όσα φαίνονται με την πρώτη ματιά. Ο Ράσσελ ξεκάθαρα θεωρεί τον Χιράμ Αμπίφ ως “το ίδιο άτομο” με τον Μεσσία των χριστιανών. Ενώ είναι αλήθεια πως οι Εβραίοι περιμένουν τον Μεσσία και οι Μουσουλμάνοι περιμένουν την επιστροφή του δικού τους Μεσσία, ο Χιράμ Αμπίφ είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ο Πήρσον στο “Παραδόσεις του Ελευθεροτεκτονισμού” στη σελ. 159γράφει: “Ο μύθος και οι παραδόσεις για τον Χιράμ Αμπίφ είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον Ελευθεροτεκτονισμό και τα Αρχαία Μυστήρια”. Στη σελ. 240 διαβάζουμε:

“Αναγνωρίζουμε στον Χιράμ Αμπίφ τον Όσιρι των Αιγυπτίων...”.

Στο βιβλίο του Σικλ “Ο Στρατηγός Άϊμαν Ρέζον και ο οδηγός των Ελευθεροτεκτόνων” στη σελ. 236 λέει: “Ο Όσιρις και ο αρχιτέκτονας από την Τύρο, Χιράμ Αμπίφ είναι ένα και το αυτό”. (Ο Όσιρις είναι ο θεός των Αιγυπτίων που μοιάζει με το Χριστό. Ένας θεός μαρτύρησε και ανεστήθη).

Ο Ράσσελ συνεχίζει να τραβά μια παράλληλη γραμμή μεταξύ του Χιράμ Αμπίφ και του Χριστού ισχυριζόμενος πως σύμφωνα με τους Μασόνους ο Χιράμ Αμπίφ μαρτύρησε χτίζοντας το ναό του Σολομώντος. «Οι χριστιανοί πίστευαν επίσης σ’ έναν μεγάλο κατασκευαστή ναού που πέθανε εξ’ αιτίας της πίστης του στα θεϊκά σχέδια για έναν πνευματικό ναό, την εκκλησία των εκλεκτών....».

Η Μεγάλη Πυραμίδα (στην φωτογραφία: μασονικό μνημείο - πυραμίδα στο Ισραήλ)

Η Μεγάλη Πυραμίδα και τα κρυμμένα της μηνύματα απασχόλησαν σε μεγάλο βαθμό τον Ράσσελ. Πίστευε ότι η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας χτίστηκε με «θεϊκή κατεύθυνση», με σκοπό να γίνει κατανοητή στη σύγχρονη εποχή. Υιοθέτησε και χρησιμοποίησε την σχετική έκφραση «Γραφή εν λίθοις».

Είναι γεγονός πως και ο ίδιος θάφτηκε κάτω από μια πυραμίδα. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ο τάφος του Ρώσσελ είναι σε Μασονικό κοιμητήριο στην Πενσυλβανία και δίπλα ακριβώς υπάρχει ένα μεγάλο ίδρυμά τους.

 

Στον Γ’ τόμο των “Μελετών επί τας Γραφάς”, αφιερώνονται οι σελίδες 313-369 για να πληροφορηθούν οι αναγνώστες τα σημαντικά μηνύματα της Πυραμίδας για τον κόσμο. Ο Ράσσελ σκέπτεται πως η τελειότητά της αποδεικνύει πως ένας Μεγάλος Αρχιτέκτονας (Θεός) καθοδήγησε την κατασκευή της (σελ. 318). Ο Μόρτον Έντγκαρ, ένας Διεθνής Σπουδαστής της Βίβλου αναφέρει πως ο Πέτρι είπε: “Από διάφορες ενδείξεις φαίνεται πως οι τέκτονες σχεδίασαν...” (σελ. 54). Στη σελ. 11 “η Πυραμίδα είναι μία Βίβλος θείας καταγωγής που ανηγέρθη με σκοπό την διδασκαλία της σημαντικής αλήθειας της άπειρης σοφίας και γνώσης του Θεού”.

Στη σελ. 12 ο Σεμ ή ο Μελχισεδεκ έκτισαν τη Μεγάλη Πυραμίδα. Κατά την διάρκεια της ζωής του Ράσσελ εδίδοντο στους Βιβλικούς Σπουδαστές σχέδια πυραμίδων διαφόρων ειδών.

Όσον αφορά τη Μεγάλη Πυραμίδα, το μασονικό βιβλίο “Σημεία και Σύμβολα του Πρωταρχικού Ανθρώπου” εξηγεί: “Η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκύζας ήταν ο πρώτος και παραμένει ο μεγαλύτερος Μασονικός Ναός του κόσμου που είναι ανοιχτός σε όλους τους Μασόνους που μπορούν να διαβάσουν συμβολικά ό,τι γράφτηκε στην εποχή του λίθου. Διδάσκουν πως όλοι οι δίκαιοι, σωστοί και αληθινοί Μασόνοι δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν και πως ο Μεγάλος Διδάσκαλος αναμένει έτοιμος να δεχθεί με χαρά τις ψυχές αυτών που δεν απέτυχαν την ώρα της δοκιμασίας»